Aldrovand. Hist. Quadrup. l. 2. c. 1. ET tantum de animalibus quadrupedibus bisulcis ruminantibus et cornigeris in genere. Species si attendas, sunt inter ea, Bos, tam domesticus quam silvestris, Ovis, Capra et Hircus, tam domesticus quam silvestris, Cervus, Tarandus, Alce, Rhinoceros. A Bove autem merito incipimus, animali, quae sibi omnia fere quae ad victum nos et reliqua

ABovis historia ad Ovis descriptionem transimus, Aegyptiis olim sacrae, et apud Athenienses tanti aestimii, ut et actio contra eum institui iuberetur, Plut. de esu carn. qui vivum excoriasset arietem, ut Plutarch. testatur; et antiqua lege statutum esset, ne quis ex grege centum capite habente, pecudem intonsam aut Athen. Dipn. l. 9. quae non peperisset, iugularet; quod apud Athenaeum habemus; qui etiam addit, suo tempore in Palladis sacrificiis, neque agnam mactatam, nec caseum gustatum fuisse. Adde, apud Roman. olim, no~nisi ovium boumque impendio mulctam Agell. l. 11. c. 1. dictam, prodente id Agellio: ibidem homicidii noxium, poenam arietis damno luisse, ut in legib. Regum, scribente Servio, exstat, oves denique olim apud Persas, et Medos inter tribura numeratas fuisse. Cappadoces enim Persis LM. Medi duplum pendebant. Et ne longius abeamus, scribit Ambros. Nolanus, a Stabiis quotannis magnum et album agnum, cum cornibu auratis, Nolam ad Praesulem tributi honorisque nomine mitti. Nil interim de eo dicam, quod agnina caro iis qui gryphos enodabant, nec non poetis, praemium erat. Unde *arnwdw=oi dicebantur, qui agni Nomen. praemia canebant. Inter Nomina Ovis apud Latinos, est Ovis, Aries, Agnus, Adasia, Minae, Apicae, Lanata, Bidens, Pecus. Ovis nomen est foemellae. Festus tamen ab antiquis masculino genere, cum de mulcta scil. agebatur, usurpatum scribit. Ab isto vocabulo est Oviaria ovium multitudo, a qua et oviarium pecus dicitur. Aries vocabulum est maris: Agnus illius quae nondum annua excessit. Adasia vocatur, teste Festo, vetula recentis partus: Matrices, quae agnos nutriunt Palladio, quas Florentinus toka/des2 dixit, pascales, quae passim pascuntur. Minae quae ventre sunt glabro. Apicae quae non amplo sunt corpore, nec multam lanam circa totum corpus habent. Lanata, epithetum ovis est, sed saepe pro ove ponitur. Bidentes sunt oves duos dentes longiores ceteris habentes, quales in hostia esse debebant. Dicuntur et Ambidentes, et Duidentes: quamvis et apud Festum ambidens et bidens, quae superioribus et inferioribus est dentibus, vocetur. Pecorum nomen iis quidem animalibus accommodari solet, quae sunt aut ad vescendum apta; aut usui hominum accommodata: Plinius tamen pecudem saepissime pro ove ponit. Apud Graecos haud pauciora et Ovis et Aries habent nomina. Dicitur namque illa, a)mno/a, a)/mnos2 ba/ra Laconibus; bhki/ois2 apud Hippocratem interpretatur Varinus prob???)/te/ois2. Ethymologus bo/ta exponit pro/batai goi=ta Hesychio et Suidae ovis est; dido/hs2 bidens, di/kuma oves quae gemellos peperere; e)/ggalon ovis lac habens, e)viron est ovis mollis lanae, i(erei=on ovis immolanda, meta/s1s1ai oves agnos sub uberibus habentes, seu ta\ u(ph/rna pro/bata, mes1h/likes2 mediae aetatis inter agnos, et iam maiores natu oves. *ka\r ka/rnos, karo\s2, o)/i+s2, o)/ic, pw=u)/, rh=nes2, nomina sunt ovis simplicia. Aries vocatur a)/rixa, krio\s2, a)rneio\s2, dedma/wn, e)sqri\s2, quod nomen exsecto sed verveci proprie competit, kti/los, gregis dux, moxi/as2, o)xri/bas2, quod tamen nonnisi de silvestri accipitur, para\ to\ ta\s2 a)/krias2 ba/inein, quod per vertices montium eat. Ad vervecum differentiam, qui arietes non castrati, Nefrendes dicuntur illi, qui castrati non sunt. *a)/rs2, a)mno\s2, e)/rs1ai, ka/sqetos, ki/llic, o)rs1os2, prati/nion, prhth=nes2, s1aki/tai, trano\n, fa/gilon, agnorum sunt apud Descriptio. Graecos nomina. Desiriptioni, non est quod immoremur. Notissimum namque animal est. Memorabilissima tamen apponemus, quorum et auctores mentionem fecere. Caput itaque ipsi infirmissimum natura tribuit. Cerebrum au)xmhro\n, hoc est, ut Theodorus vertit, squalidiusculum, seu minus pingue. Cornua tenuiora feminis plaerumque, multis nulla, agnis aliquando ab ipso partu connata, arietum generi in anfractum, ceu castus, co~voluta, aliquando plura quam bina. Cardanus verveces quatuor cornib. insignes se

Aldrovand. de Bisulcis c. 9. IN historia hac, de Caprae primo, mox Hirci, tandem Haedi nomine, in principio agendum est. Capras a carpendis virgultis dictos esse scribit, Varro, Cicero, et Nonnius. Festus tamquam crepas vult dici, quod cruribus crepent. Martinius a ka/ptw voro, quod sit animal poikilo/fagon deducit. Pro aetate et sexu variant nomina. Graecis dicitur ai)/c, ab a)i+/ssein ruere, et cum impetu ferri. Dicuntur vero ai)/ges2 tam e)ri/foi recens natae caprae, quam xema/roi, quae sunt anniculae, vel mediae aetatis, et adultae quae tra/goi, licet hoc nomen maribus duntaxat competere videatur. Synonima occurrunt plurima. Modernis Graecis vocatur ge/da, Tyrrheniis ka/pra, Cretensibus karanw\, Hesychius mh/klas2, et a)sti/gnas2 vertit capras kera/des2 sunt caprae foemellae quae cornua ut plurimum habent. khlw/des2, caprae in fronte signum habentes instar calli. mnaa/d???s2 quae mulgentur: mu)na\s2 agrestis: xema/ra hieme nata. Grammatici tamen xe/maron, pro omni caprario genere, omni aetate et utroque sexu interpretantur. Sed et mui/ra et mhka/des2 caprae sunt. Hircus, qui Sabinis fircus, vel ab hirsuto, quod ab Ebraeo adurere, quod animal sit libidinosum, dicitur. Graecis est tra/gos, vel a trw/gein et tragei=n edere, quod vorax sit: vel para\ to\ traxu\ de/rma e)/xein, a pellis asperitate: vel u(po\ to=u tre/xein, currendo. Capri nomen obtinuit, qui castratus est: Aegyptiis Mendes. Haedus est id quod ex capra et hirco nascitur. ab Ebraico potius quam quasi foedus dicitur. Martialis fetum quaerulae rudem capellae appellat. Hesychio et Ethymologo dicitur e)/rifos, Varmo ad tres vel quatuor menses, postea xi/maron dici, donec pariat et mulgeatur. Rhodiis audit ka/rannos, alias etiam kekru/falos, aut krh/demnos. dia kalama/s1arkes2 in quadam lege dicuntur, quod frugum Descriptis. calamos depascerent. Bisulcas esse capras, et cornigeras, haud uno loco Aristoteli proditum. Colorem mutant, et interdum varie generantur. Pilus differt sexu. Crastus est hircis, mollis et tenuior capris. Et quia hoc genus apprime hirsutum est, ideo Festus, densorum pilorum homines hircipilos vocavit. Cornua omnibus esse negat Plinius; verum in his quibus sunt, indicia annorum per incrementa esse affirmat. Sunt autem ea longa et acuta. In Delo insula, prodente Varino, visum est hirci bicubitale cum dodrante, ponderis librarum viginti sex. Oculos, quos in auglorum angustias contrudit, habet aliquando dissimiles; In tenebris splendere lucemque Plin. H. N. l. 28. c. 11. iaculari Plinius prodidit. Naso sunt simae. Dentes caprae superiores non sunt praetet primores geminos, ut idem ait, et pauciores alii quam hircis, quod prodidit Aristoreles. Dependet mento omnium villus, qui aruncus, spirillus, Graecis h)/reggos, secundum quosdam kru/gkos dicitur. Noneolas vocari tradit Festus papillas quae ex faucibus caprarum dependent, Varro mammillas nuncupat, lacinias Plinius, verruculas alii. Binas in feminibus mammas habent: pedes macilentos. Per aures et nares spirare, praeter Alcmaeonem vel potius Archelaum, Aegypti sapientes quoque credidere. Philes signum addit, quod naso obstructo nihil offendantur. Oppianus id de silvestribus credidisse videtur, dum eis meatum quendam a medio inter cornua loco ad pulmones pervenite, cui cera infusa suffocentur, scribit, Bartholomaeus quoque Eustathius, huic sententiae accedere videtur, dum se aliquid simile in homine invenisse Aristot. H. A. l. 1. c. 11. prodit. Aristoteles tamen in contrarium nititur. Iecur extractum diu moveri aiunt. Ventres sunt plures, Lien rotundus. Aspera arteria talis qualis in homine. Quantum Locus. ad Locum, in aquilonaribus terris abundant. In Creta magna ipsarum Isidos. l. 14. c. 6. copia, quo Iupis careat. Ithacem Telemachus apud Homerum ai)gi/boton vocat. In Rhetia Helvetica praestantes caseoli caprini fiunt, praecipue iis in locis, qui circa thermas Fabarianas montani sunt. Reperiuntur quoque in Achaia, Africa, Nubia, Sardinia, Cephalonia, Mileto, Damasco, India, novo orbe, Hispania, Corsica et ceteris locis, de quibus in Differentiis agemus. Terram pascendis aptam, Graeci ai)gi/boton, ai)gi/nomon Cibus et totus. et ai)gi/bos1kon vocant. Cibum et potum si attendas, poikil. fa/goi sunt. Inprimis vero frutetis, arbuto, alaterno, cytiso agresti, iligneis et quernis frondibus, maxime gaudent. Ex glande, si circa satietatem data est, abortum facere, Columella auctor est. In deliciis quoque habent oleam, ideo Minervae inimicae; vitis tenellos palmites, ideo Libero patri immolabantur; ficus et farinam, teste Aeliano, fraxinum, tamariscum, barbam hircinam, et rosam caninam. Fabae largius datae, copiam lactis efficiunt: ut et pentaphyllon, si priusquam bibant, quinque dierum spatio ipsis vorandum detur. Eiusdem rei gratia, et dictamnum ventribus alligatur. Vorant alicubi scammoneam, veratrum, clematidem, et teste Lucretio, cicutam. Plin. H. N. l. 12. c. 17. De Ladano libet Plinii verbis uti. Arabia, inquit, Ladano gloriatur, forte casuque hoc, et iniuria fieri odoris, plures tradidere. Capras maleficum alias frondibus animal, odoratorum vero fruticum appetentius, tamquam intelligant pretia, carpere germinum caules praedulci liquore turgentes, destillatemque ab his (casus mistura) sucum, improbo barbarum villo abstergere. Hunc glomerari pulvere, incoqui sole. Et ideo in Iadano caprarum pilos esse. Recentiores tradunt silvas Arabum pastu caprarum refringi, atque ita sucum villis inhaerescere. Verum autem ladanum Cypri insulae esse, similiterque et ibi fieri tradunt, et oesypum hircorum barbis genibusque inhaerens, sed ederae flore deroso, pastibus matutinis cum est rorulenta Cyprus. Deinde nebula sole discussa, pulverem madentibus villis adhaerescere, atque ita ladanum depecti, etc. Vulgatissimum porro pabulum gramen est, aculeatis inprimis foliis, capriola Ruellio, quod prae ceteris grata sit. Salsedine delectari, nec torroribus ignotum. Dracula Transalpinae Hungariae praefectus, saepe numero captivis Turcis pedes excoriatos contuso ssale perfricuit, mox capras adhibuit, quae linctu cruciatum augerent. In potu, aquae stagnantes et mortuae, quaeque diu in vasis stetere, improbantur. Albertus, cum moventur, post meridiem, plus aquae potaturas dicit. Prodigiosum, quod in Zacintho Antigonus notat, nempe, quo tempore spirant Etesiae, capras hiantes stare versus boream, eoque contentos, aquam Generatio. Plin. H. N. l. 8. c. 5. non requirere, neque bibere. Caprae sunt admodum venereae, teste Plinio. Ideo mense septimo et adhuc lactantes incipiunt coire: idemque tradit, animam ipsis quam Ovibus ardentiorem, Varro R. R. l. 2. c. 3. calidioresque concubitus. Anniculae etiam coeunt, et terno aut quaterno concubitu implentur: quod si a coitu imber accesserit, abortum Arist. H. A. l. 5. c. 14. et l. 6. c. 19. infert. Quinque mensibus uterum ferunt. Pariunt maxima ex parte singulos, sed aliquando et binos, et ternos, et quaternos. Si clementia aeris et pabuli accesserit bis pariunt. Fertilitas ad octo annos durat. Aristoteles tamen tota vita coire asserit, et gemellos parere, si pater aut mater vim eam geminandi a natura obtineat. In trimatu sunt inutiles. Pinguedine sterilescunt. Commodissimum tempus coeundi hibernum solstitium. Unde Plinius. Concipiunt Novembri mense, ut Martio pariant turgescentibus virgultis. Quidam ad denas capras singulos adhibent hireos, alii ad quindecem: nonnulli ad viginti. Quomodo edueari debeant, ad Oeconomicam pertinet. Vehementiorem coitum si excitare volueris, genitalia, delibutis multo sale et nitro manibus perfrica: vel eadem pipere, aut urticae fructu perunge. Seminalem humorem capris ante coitum Aristot. H. A. l. 6. c. 18. Aristot. H. A. l. 3. c. 20. et partum destillare, Aristoteles auctor est. Idem, ubera illarum quae coitum non patiuntur, a pastoribus montis Oetae urtica vehementer perfricari, ut dolorem infligant, prodidit. Inde primo cruentus humor elicitur, mox purulentus, postremo lac non minus quam ex iis quae Venerom passae sunt. Idem de mulieribus tam viduis quam virginibus Albertus Sympathia et Antipathia. scripsit. Amicitiam colunt, cum ovibus, tigri, sargo, pulegio, et eryngio. De ovibus non est quod quicquam dicatur. Tigri, si haedus porrigatur, absinet cibo per biduum: tertio die esuriens aliud poscit, nisi porrigatur, caveam convellit, haedo vero, tamquam contubernali suo parcit, quod Plutarchus prodidit. Sargus piscis umbra quoque ipsarum delectatur, et stantes in littore, attingere gestit, ad saliendum per naturam Plin. H. N. l. 20. c. 14. inhabilis. Pulegium a capris gustatum, si Plinio fides, balatum concitat, indeque Graeci quidam literas mutantes blechon vocavere. Plin. H. N. l. 9. c. 3. Theophr. de animalib. quae invident. Si vero eryngii caulem capella morsu desectum ore sustulerit, totus statim subsistit grex, relictoque pascendi studio, novo veluti spectaculo attonitus, non prius mirari rem desinit, quam pastor caulem illum abstulerit. Inimicitia ipsis cum lupo, pardali, elephanto, caprimulgo ave, saliva humana, melle, evonymo, vite, et conyza. Plin. H. N. l 10. c. 40. Aelian H. A. l. 7. c. 26. Lupus capras devorat. Pardalis easdem invadit. Elephas exhotret. Caprimulgus avis ubera sugit. Unde uber emoritur, caprisque caecitas, quas ita mulsere, oboritur. Humanam salivam vitare, Aelianus reliquit. Hausto melle debilitantur, si Alberto fides. Evonymi folium et fructus capras interimit gustatus, nisi purgentur: purgantur autem anocho, Aldrovand. de Bisulcis p. 270. quod quid sit, vide Aldrovandum. Aquam si biberint in qua folia rhododendri maduere, pereunt. lisdem et Sabina venenum. Oleam si lambendo lingua contigerit, primo germinata sterilescit. Pulmo assus ebrietatem prohibet. Conyzam edentes moriuntur siti enectae. Aegolethrum herba in Lycia, eisdem exitium. Inde nomen sortita. Vox ipsis est apud Graecos mhka=sqai, id est mutire, ut Hospinianus vertit. Unde Homero mhka/des2 vocantur. Apud Latinos, et balare, quod commune cumovibus, et fremere. Inde frima/ssein de hirco. Varinus e)na\ hircinae vocis imitationem Natura, mores, ingenium. esse asserit. Mobiles sunt et celeres. Unde Varro in Soracti Fiscelio capras feras, e saxo, pedes plusquam Varro R. R. l. 2. c. 3. sexagenas salire scribit. Frigoris potius quam aestus sunt impatientes: fetae inprimis, quae gelicidio Columella R. R. l. 7. c. 6 hiemis conceptum fecere. Amant potius dumeta quam prata, et campestrem situm: asperisque etiam montosis ac silvestribus optime pascuntur. Ita autem inhaerent rupibus, ut infra cas intuentibus videantur pendere. Unde caprarum et hircorum grex, ai)po/lion quasi ai)popo/lion, sublimium conversatio dicitur: ipsae vero petrae ai)ge/lipes2. Proxime etiam ripas vago passu lasciviunt, comam fluvii tondentes. Usus in Cibis. De Carnium caprinarum qualitate non convenit inter auctores. Hippocrati sunt cruditatis, flatulentiae et ructuum generatrices. Minus tamen aestivo tempore, quo Galen. de alim. facult. l. 3. c. 1. melius pabulum habent noxiae. Autumno deterrimas Galenus fecit; hieme, meliorem sanguinis consequi habitum, et naturalem intemperiem a temperatura temporis contractam Athen. Dipnos. l. 9. corrigre. At Athenaeus si conficiatur, etsi olida sit, plurimum alere, plurimumque corpori robur addere, reliquit: Clitomachumque Carthaginensem novae Academiae sectatorem solitum ferri dicere, quendam athletam Thebanum, omnes suae aetatis viros superasse, quod caprinis carnibus vesceretur, tenacibus illis, et concoctu difficillimis, quarum esu olidus e corpore sudor, manaret. Militarem cibum esse, Homerus in Achille legatos Agamemnonis excipiente, Galen. de boni et mali succi cibis. c. 6. ostendit. Lac, inter cetera lactis genera moderate se habet; etsi minus quam humanum temperatum. Est tamen et in eo, si aetatem, pastiones, anni tempus, et spatium quo a partu edito distant, discrimen. Sine melle periculose sumi, auctor Galenus, quod in ventriculo coaguletur. Minus idem alvum tentat, nisi scammonio Ludovic. Roman. l. 5. c. 20. et aliis vescantur. In quibusdam Orientis locis, tertio mense ablactati infensos, eodem ali solent. Lactis naturam Caseus sequitur. At hircorum caro, tum ad coquendum, tum ad bonum sucum generandum, deterrima est: libidinisque inprimis tempore vitiatur et fetet. Apud Antiphanem tamen tra/gos u(liba/tas2 in convivio apponitur. Testes quoque et iecota damnantur. De Haedina non est una auctorum sententia. Sanctis in V. T. olim in deliciis: Ascraeus Poeta e)/uxumon kai\ e)/upepton vocat. Platina post Galenum, domesticorum animalium laudabilissimam esse, quod parum recrementi haberet, facile concoqueretur, bene aleret, sanguinem calido et frigido temperatum Bruier. de re cibatia l. 13. c. 17. generaret, scripsit. At Bruierinus eas vituperat, quod caprae febre numquam careant: nec possit sanum temperamentum a matre motbida Iul. Alex. Salubr. l. 11. c. 7. fetus sortiti. Iulius Alexandrinus vero calidas quidem esse asserit; sed naturalem quae in adultis est siccitatem, teneritudinem aetatis emendare, et ad temperamentum quoddam ducere: simul lactentes, minime quidem aetatis ratione, verum alimenti beneficio, de nativa caliditate aliquid remittere, et humectiores tenerioresque fieri. Olim etiam apud Ethnicos, in conviviis circumferebantur, lasere et aliis conditae. Sanguis incibum formatus, sanguiculus, teste Plinio, dicitur. Formabatur et in cibum: Unde me/las2 cwmo\s2 apud Lacones: et Pollux ai(mati/an, obsonii genus exponit. Iecinora et pulmones quomodo coqui debeant, vide apud Apicium. Usus in Medicina. Plin. H. N. l. 28. c. 10. Magni et in Medicina usus. Ideo Plinius, milia remediorum ex capra demonstrari dixit. Democritus etiam effectus eius auget, qui singularis natus sit. Carnes caprinae comitialibus in rogo hominis tostae exhibentur, ut volunt apud Plinium Magi. Hircorum in aqua decoctis panos et apostemata discutiunt. Iure caprino cantharides expugnantur. Plin. H. N. l. 28. c. 9. Drusus Tribunus plebis caprinum sanguinem bibisse dicitur, cum pallore et vindia veneni sibi dati insimulare Q. Cepionen inimicum vellet. Eodem maculas contractas ablui Marcellus scribit. Tormina intestionorum et alvi fluores sistere in sartagine frixum, apud Galenum et Dioscoridem habemus. Hircinus abscessus calidos cito maturat: in cerato quodam podagrico apud Aetium admiscetur: lusciosos sanat: herbis diureticis nutriti, aridus et tritus inque vino cum petrosellino sumptus, calculosis veheme~rer prodest. Quomodo et quando colligi debeat, apud Aldrovandum vide. Medicamentum hoc manus Dei vocatur. Paria ibidem ex Marcello, Fuchsio, et aliis in venies. Adamantem eo solvi et emolliti magni auctores, inter quos Scaliger et Ioubertus prodidete. Si in sanguine eodem et succo senecionis vitrum efferbuerit, aut maceratum fuerit, reddetur tam molle, quam est cera vel argilla, ut quidvis ex eo fingi possit: pristinae naturae restitues, si aquae immerseris. Hoc est Geberi, Alberti, et ingeniosi cuiusdam Bituricensis vitrarii secretum, quod ille Mizald. Memorabcent. 8. aphoris. 18. moriturus Antonio Mizaldo, ut ipse memorat, ultro donavit. Idem cum aceto mistus sanguinis vomitui et exscreationi prodest. Serum commode illis, qui mordicatione patiuntur, aut in recto intestino, aut in colo, inicitur, quod ob crassitiem citius concrescat, ut Galenus docuit. Secundum Avicennam magis resolvit quam cetera, cum melanthio, sulfure, et iride, lentiginesque et maculas tollit. Cum adipe anserino, Plinio teste, ac medulla cervina, resinaque et calce, labiorum fissuris efficax Columella R. R. l. 6. c. 14. est. Cervix boum si intumuit, comperimus, inquit Columella, aureum esse medicamentum, ex pice liquida, et bubula medulla, et hircino sevo, et vetere oleo, aequis ponderibus compositum atque incoctum. Cum calce strumas discutit, teste Plinio et Marcello; cum cera, ulcera serpentia sistit; addita pice et sulfure percurat; manantia item verendorum cum melle rubique succo. Per se datus adeps, teste Dioscoride, cantharidum venenum obtundit. Magi ut citat Plinius, commendant comitialibus cum felle taurino pari pondere decoctum, et in folliculos fellis reconditum, ita ne terram attingat bibendum sub limine ex aqua. Marcellus ptifanam cum eodem coctam torminosis in declinatione convenire vult; Dioscorid. M. M. l. 2. c. 94. et apud Dioscoridem habemus, caprinum adipem decoctum cum polenta, rhoe, et caseo, dysentericis dari, et cum succo ptisanae infundi. Plinius denique in sorbitione aliqua intestinorum vitiis magnopere prodesse asserit, ita uti protinus frigida aquahauriatur. Idem remedium hydropicis Sextus Empiricus commendat. Canarii, ut Cadamustus Navig. c. 8. refert Cadamustus, saevo hircino coniuncto quorundam herbarum succo carnem inungunt, ut cutis facta inde densior algorem ferat facilius. Nudi enim incedunt. Adhibetur et podagricis cum fimo caprae et croco, sinapive, cum caulibus hederae tritis, vel flore cucumeris silvestris. Idem, pomatum ingreditur, ad fissuras labiorum commodissimum. Medulla post cervinam et vitulinam laudatur. Iecur assum caeliacis convenit, magisque quam hirci, cum vino austero decoctum potumque, vel ex oleo myrrheo umbilico impositum. Idem ad nyctalopias facit, et illos qui comitiali morbo sunt obnoxii deprehendit, convulsionemque iisdem infert. Quin et ad canis rabidi morsum laudatur, quo imposito, ne tentari Hippoerar. de natura muliebri. quidem aquae metu affirmant. Hippocrates, si pariens inflata fuerit, he par ovillum aut caprinum calido cinere obrutum, edendum praecipit meracius ad dies quatuor, et vinum bibi vetus. Ex felle multa quoque apud Plinium imprimis sunt remedia. Veneficiis ex mustela rustica factis, contrarium est: cum cinere aluminis, scabiem abolet: ad porriginem cum creta cimolia et aceto facit, ita uti capilli paululum inarescant. Idem lentigines tollit admixto caseo et vivo sulfure, spongiaeque cinere, ut mellis sit crassitudo: Strumas etiam discutit, si saepius incipientes ea rangantur. Superciliis impositum pilos abolet, nihil de angina et aurium vitiis dicam. Invenitur denique apud Dydimum, non fore in lecto cimices, si fel hirci aut tauri, aceto acri diluatur, indeque lectus aut parietes illinantur. De Liene hoc habemus. Calidum, id est, ut e pecude exemptus est, et super lienem hominis impositum, mire intra paucos dies dolorem auferre, si postea ad fumum suspendatur, ut illic arescat. Caput cum pilis suis decoctum, et contritum incisa intestina solidat. Cerebrum Magi per annulum traiectum aureum, priusquam lac detur infantibus instillant contra comitiales, ceterosque infantium morbos. Aesculapius cum melle carbunculos sanare vult. Sextui vero aquam, quae e caprae palato effunditur, et quicquid comedit, si misceatur cum melle et sale: ex eo caput et corpus si sero fricetur, pediculos exstinguere promittit, aitque idem remedium esse ad ventris dolorem. Corii cinis ex oleo illitus perniones mire abolet: ramenta cum pumice trita, acetoque permista, exanthematis prosunt. Sistitur nima in femina ex inaribus haemorrhagia, si mammillae eius corrigio caprino vinciantur. Pili usti fluxus omnes sanant: combusti adiecta pice et aceto, naribusque inserti, sanguinem subito reprimunt. Acccensi serpentes fugant. Cornu combustum et mixta farina impositum, furfures scabiemque in capite emendat. In flamma ustulati, crustae cum aceto scillitico tritae, commode igni sacro adhibentur. Capiti infirmi suppositum, vigilias in somnum convertit. Alarum fetorem, rasum vel exustum, et cum felle hirci, myrrthaque mistum, tollit, si eo perfricentur. Comitialem morbum deprehendit. Nidore suo lethargicos exccitat, et ustum ad albedinem dentes detergit. Ungulas ad serpentes prohibendos Palladius uri iubet: si cinis earundem ex aceto illinatur, alopecias sanat. Est et Lac Caprinum in multis contra morbos remediis. Plin. H. N. l. 24. c. 7. Scio, inquit Plinius, Damocratem in valetudine Considiae M. Servilii consularis filiae, omnem curationem austeram recufantis, diu efficaciter usum lacte caprarum, quae lentisco pascebat. Vis ei inprimis alexiteria. Haustus cum uva taminia, contra ictus serpentum iuvat. Quod primum mulgetur, leviores facere in quartanis accessiones, sive esum sive potum, Sextus Empiricus auctor est. Magorum vero quidam fimi hirundinum drachmam unam e lactis caprini vel ovilli vel passi, cyathis tribus adversus quartanas ante accessiones dare solent. Eodem perunctae gingivae faciles dentitiones faciunt. Potum cum sale et melle alvum solvit. Schistum, datur comitialibus, paralyticis, melancholicis, leporosis, elephantiacis, etc. Fervens adiecto polentae quantum satis, ut pulticulae instar fiat, dysenterico bibendum datur. Sanantur eodem et Lienes, post bidui inediam, tertia die hedera pastis capris, per triduum poto sine alio cibo. Caseus recens morsibus animalium imponitur: siccus ex aceto et melle purgat ulcera: mollis cum melle subactus et impositus, pannoque aut lin???eo desuper tectus, sugillationes livoresque celeriter abstergit. Recens coagualtus super oculos positus, dolores cito lenit, si mulier cibos aversans utero doleat, et febris ipsam ac Hippocrat. de morbis muliebr. rigor corripiat, Hippocrates pe pli albi quintam, dimidiae choenicis partem, et seminis urticae tantundem, et casei caprini rasi dimidiam choenicem, simul cum vino vetere miscet, et sorbenda propinat. Et alibi, si quid in utero computruerit, vel si sanguis aut pus exeant, caseum caprinum assatum vel rasum, vel simpliciter, cum aequali parte polentae miscet, et in vino ieiuno propinat. Quantum ad Coagulum, Haedi contra pastinacam et marinorum morsus, drachmae pondere ex vino sumebatur. In profluvio sanguinis bibebatur, et contra concretum lac assumebatur. Idem tertia parte ex aceto potum, sanguinis excretiones reficit: magnitudine fabae, in vino myrteo remissum, et ieiuno caeliaco datum, efficaciter prodest. Hippocrates quoque haedi coagulum adversus alvi profluvium laudat. Urinam quod concernit, ea cum aceto scyllitico hausta, contra ictus serpentum ulaet: apostemata, in quacumque parte discutit: opisthoronon, auribus infusa levat. Paeni pastorales in filiis quadrimis, ut Herodor. l. 4. refert Herodotus, venas verticis lana succida inurunt; nonnullii venas temproum, ne, scilicet, unquam pituita defluens ex capite officiat. Quod si pueris inurendis spasmus contingat, urina hirci aspersa eos liberant. Dioscorides, eandem ad aquam quae cutim subiit, cum nardi spica, quottidie, binis cyathis, cum aqua bibi scribit, urinamque per alvum extrahi. Sextus, mulieri menstrua provocare, si bibatur, credit. Omnium creberrimus usus Fimi, Galen. simpl. l. 10. c. 22. Graeci pura/sqous2 proprie nominant, digetentis et acris facultatis adeo, ut induratis scirrhorum in modum tumoribus, congruat, non tantum lienis; sed et aliarum partium. Ustusque tenuioris quidem substantiae, verum haud manifeste redditur acrior. Datus aliquando ex aceto ad viperarum morsus, ex vino ad auruginem, cum ture ad profluvium muliebre. Inquietos infantes, fimo isto alligato panno, cohiberi tradit Plinius, maxime puellas. Luxatis cum melle illinitur. Ex aceto decoctus, strumas discutit. Ex eodem subfervefactus, et illitus, ulcera, quae serpunt, sanat. Cum melle paratus et appositus cancrosos, et carbunculo vencris laborantes, sanat, et eosdem discutit. Ambusta sine cicatrice sanat. Tritus et cum aceto scyllitico mistus, frontique applicitus, hemicraniam tollit. Cum eodem subactus ad crassitudinem mellis articulorum contractiones relaxat, et tremulis prodest. Cum farina hordei et aceto impsotus, maxime in duris et rusticorum corporibus, remedium est ischiadicis. Pillulae inter remedia mensium et se cundinarum pellendarum apud Hippocratem. Hisce adicere libet, quod ipsemet hircus pestilentiae tempore domi alatur, quasi aedium vastitas, viroso vapore, quem hircus exspirat repleta, aditu autam veneatam repellat. Usus varii. Praeter haec, fiunt ex caprillis villis cilicia: ex pellibus indumenta, calcei, stragulae, utres, lagenae, rates, folles, vela, charta denique et scuticae: cornua hircina Pyrrhus cristae loco capiti imposuit. Locrenses, quos Ozolos vocant, trage/as2 kai\ kw/dia, id est, voium et hircorum pelles gestabant, et plaerumque inter caprarum greges versabantur. Sardos quoque et Getulos caprarum pellibus Varro R. R. l. 2. c. 3. amiciri consuevisse, auctor est Varro. In Cypro etiam Zambellotum e pilis caprarum conficitur, et Iosephus Barbarus testatur, in Armenia minore prope Betolin et Issan fluvios, vel ideo magnam caprarum copiam ali, et quotannis tonderi. Asserit Bellon. observ. l. 3. c. 13. et Bellonius, selectiores Turacarum pannos, undulatos, ex pilis caprarum Ancyrae Cappadociae metropoli confici: sed et rapetes, ex iisdem constare. De chartis quod dixi, illae, pergami Troadis primum inventae fuere, et exinde nomen sortitae sunt. Differentia. De Differentiis pauca occurrunt. Aegyptiae fetus quinos pariunt, quod fecundissimas Nili aquas bibant. In Phrygia hirci sunt quadricornes, referente Scaligero, pilo admodum prolixo, aequante candorem nivis, quem vellunt ad textrinam, non autem tondent. Aegyptii apud Plutarchum, affirmant, capras suas, quoties cum sole, eodem plane loco Syrius oritur, in ortum omnes conversas, eo respicere, atque hoc sideris huius revolutionum argumentum certissimum esse. In Aquilonaribus terris, si Olao Magno credimus, hirci sunt magno corpore, crassis cruribus, plena et brevi cervice, auribus flexis, et depressis, capite parvo, spisso, longo, ac nitido collo; cornibus altis et latis. Fere omnes colore sunt albo. Hieme pascuntur pinorum corticibus, musco, et populeis virgis. Pelles maximis navigiis, quaestus et lucri causa, in Germaniam exportantur. Aelian. H. A. l. 17. c. 3. Caspiae caprae, ut Aelianus exponit, et albissimae sunt et cornibus mutilae, et ad maximorum equorum magnitudinem accedunt. Eorum villi adeo molles, ut cum Milesiis lanis comparentur, ex iisque Caspiorum sacerdores, et ditissimi, vestes confectas gerant. Aristor. in Mirabilib. In Cephalenia caprae non bibunt quottidie, sed adversum sibi ventum ore hiantes excipiunt. Ideo Aelian. H. A. l. 3. c. 32. Theophrastus sex mensibus non bibere dixit. In Cilicia, referente Plinio, circaque Syrtes, villo tonsili reperiuntur. Damasceno, supra palmum longas habent anriculas, ubera multiplicia, suntque admodum fecunda: Circumducuntur quadraginta vel quinquaginta ab eis quibus lac est venale, et ubi lac emere volueris, in superius devehuntur caenaculum, etiamisi triplex foret contignatio, ubi coram in vasa stannea, lac emulgent. Narbonenses auriculas latiores suis habere, Gesnerus audivit, ut quae ad dodrantem longitudinis accedant. Illyricae, si Alexandro Myndio credimus, ungulas quidem habent, sed non bifidas. Aliquando ternos, quaternos aut quinos fetus edunt, et lactis sesquicongium. Idem Indicis prope urbem Tarnassuri, et Africanis ad promontorium capitis viridis contingit. Hircum ad Amboinam lacte suo parvos alentem haedos, Xaverius Epist. 23. se vidisse, Franciscus Xaverius Iesuita, corruptae illius de Christo et Petro historiae, quam Persice conscripsit auctor, testatur. Ubere enim quod prope genitalia unicum habebat, tantum lactis reddebat quottidie, quantum scutella capere potest. Mambrina capra in regione Damiata, fert equitantem, sellam, frenum, et cetera quibus equi instrui solent: auriculas usque ad terram demissas habet, cornua deorsum revoluta sub ore. Pharos insula Aegaei maris, gignit capras cervis colore similes, magnitudine maiores. Est autem eis cornu longum ad duodecem palmos, rectum, et quod unum so um habet potrectum stipitem, si Surio credimus. In Sardinia scribit Nymphodorus, pelles caprarum tam mirifica vi esse, ut hiberno tempore calesaciant, aestivo refrigetent. Eaedem forte sunt, quae Musmones. In eadem hirci quidam celeritare omnes bestias superant. Ex Monstris, tricornis caprae imaginem hic exhibemus.

Aldrovand. Hist. bisulc. c. 10. DE Capris silvestribus in genere et in specie agendum est. Illarum plurima apud Graecos occurrunt nomina. *a)/ic a)/grios, nempe, ai)go/kerws2, do\rc, dorka\s2, dorkale)s2, dorka/dion, pro\c, tetw\c, bou/balos, i)/calos, nebro\s2, kema\s2, ko/los, trage/lafos. *a)/ic a)/grios, capra fera Latinis est. Solinus tamen sagittas dictamno herba extrahendi morem, qui ab Aristotele, Theophrasto, Cicerone, Virgilio, ai)ce a)gri/ois2 simplicitur ita dictis tribuitur, ad illas adstringere videtur, quae Cretam et Ideam montem potissimum incolunt. Et, si Virgilio esset, fera capra quae Aristoteli ai)c a)/grios, manifestissima inter utrumque contradictio esset. Cum hic feras capras in Africa esse neget, ille haberi ostendat. Ideo per capras feras Virgilii, capreas exponit Servius, et Aldrovando videtur, ubi pro specie sumenda est, illam intelligi debere, quae domesticae est similior. Sane Varro, capras quas alimus, a capris feris ortas dicit, ipsoque caprae ferae nomine, privatim uti videtur. Varino ai)/c a)/grios, ai)/gagros, et Hessychio dicitur: quam Oppian. Cyneg. l. 2. v. 343. tamen vocem Oppianus peculiari speciei, illi scilicet, quae Tridentinis et circumvicinis populis Camozza vocatur, tribuit. *li)go/kerws2, capricornus est Latinis, quam vocem barbari, teste Scaligero, caprae silvestri imposuere, et soli Suidae, genus est animalis. *do\rc et dorka\s2 solo nomine differunt, etsi quidam apud Hermolaum animal diversum esse opinentur. Alibi pro eo co\rc legitur, interpres Strabonis Damam, Nicandri, Capream vertit. Damas etiam traducunt apud Oppianum Gillius et Bodinus lo/rkous2, qui i)/orkes2 Hesychio. Dioscorides tamen a Dorcade manifeste distinguit. Cornarius rupicapram intelligit, quae cornua in dorsum adunca habet. Dortadis nomine Plinius ita utitur, tamquam ei nullum apud Latinos vocabulum respondeat, sentitque capream capreolum et dorcadem, tria animalia, unum duntaxat animal denotare. Adldrovando ea vox nomine generis usurpari posse videtur. Aliis, ut Ethymologo et Varino, cervinus pullus esse creditur, sed male. Cordus a dorco sexu differe existimat. Scaliger per dorcadem capreolum, per dorcum capream intelligit. Ut ut sit, para\ to\ o)ce/ws2 de/rkein, venit, quod acutius videat. Asserunt namque hi, (Origenis apud Aldrovandum verba sunt) quibus medicinae peritia est, inesse huic animali intra viscera humorem quendam, qui caliginem oculorum depellat, et obtusiores quoque visus exacuat. Ideo Ethymologo zw=on o)cuderke\s2 kai\ eu)o/mmaton dicitur. Invenitur et do/rkwn in Canticis Canticorum; quae tamen vox, auctore Myrtilo apud Athenaeum, prum usitata est. Videtur omnem captam silvestrem significare. *dorkali/des2 apud Oppianum brevem habent caudam. Gillius cervos transtulit, sed perperam. Ab istis namque apud eundem distinguitur. *pro/kes2 Varino sunt e)/kgona, e)la/fwn, h) dorka/dwn ei)=dos. At Aristoteles, dum dicit, fel nec cervum, nec pro/kas2 habere; et sanguinem ubi effluxerit concrescere omnium, praeterquam e)la/fou kai\ proko\s2; ab invicem distinguit. Gaza Damam vertit. Nomen a celeritate, u)po\ to=u proi+/cesqai, Gram~atici sumunt. *ptw\c a quibusdam et lepus et dorcas exponitur, cervus item et nebro\s2, quae omnia animalia sunt timidissima. Sed et ptw\c idem est quod pta\c timidus, seu pavidus, quo sensu Homerus ptw=ka lagwo\n, dixit. *kema\s2 apud Hesychium exponitur, vel hinnulus, vel cervus, vel dorcas. Ex caprearum genere esse, negat Scaliger. Sunt, inquit, in cervis, ut in bobus iunix et iuvencus. Aeliano Aelian. H. A. l. 1. 4. c. 14. spcie a cervo differunt. Turbinis, inquit, instar celerrime fertur, flavis pilis spectatur. Cauda est albissima, tum ex albenti eius oculi cyaneo colore tincti videntur, aures peraltis pilis refertae, neque modo in terra pedum celeritatem ostendit, sed etiam cum in fluvii canfluentem inciderit, Ungulis pedum remigans, fluctus perrumpit, et vero in lacubus natare gaudet, unde sibi pastum comparat. Virides iuncos et Cyperum depascitur. *nebro\n hinnulum interpretantur, Cordus, Marcellus, et alii. Aldrovandus peculiarem quandam caprae speciem hoc nomine indigitari, apud Dioscoridem, scribit. Nam Varinus et Ethymologus pro/ka nebro\n quoque dici produnt. Marius Grapaldus dama reddidit: Solinus etiam Damam esse ostendit, dum scribit. Nebrodi damarum copia nomen dedit, quem damae et hinnuli gregatim pervagantur, inde Nebrodes dictis. *kolos ex Scythicae et Sarmaticae gentis capris silvestribus censectur. Magnitudine est inter cervum et arietem, albicante corpore, eximiae super hos levitatis ad cursum: Strabo Geogr. l. 7. naribus potans trahit ad caput. Hinc postmodum complures dies servans adeo, ut per carentes aquis agros facile pabulum carpat. Capreae vox apud Latinos, saepe pro omni capra sumi videtur. Rupicapra, etsi in silvestribus species est Plinio, ratio tamen nominis postulat, ut generis etiam vicem subeat, quandoquidem per summas versari rupes, non illi tantum cui cornua in dorsum adunca, convenit. Delectantur in universum excelsis motibus, et tam in sublimi habitant, ut vix humanis obtutibus pateant. Quod si aliquando ferarum vel hominum adversitatem persensere, de altissimis saxorum cacuminibus sese praecipitantes, in suis se cornibus illaesas suscipiunt. Plurima inter mares discordia propter feminas, tempore libidinis. Domesticis, omnium consensu, saporis alimentique bonitate, constitutionis tenuitate, concoctionis facilitate, excrementorumque paucitate praeferuntur. Sicciores tamen paulo carnes habent. Ideo inventum Arabum oleo eas incoquere, ut inde liumescant. Diocles tamen, Archidamus et galenus, quod in oleo coquitur sic cum evadere, et glutinis vinculo amisso, solutile fieri censent, ya/squron nempe et kau=ron. Usum in Medicina quod spectat, Caprreae in cibo sumptae dysentericis prosunt. Iecur seu inassatum, seu tritum caeliacis opitulatur: Vapor in aqua calida salsa cocti, oculis exceptus, nyctalopas iuvat. Combustum et aspersum sanguinem sistit, maxime si contritum naribus indatur. Sanguis cum palma marina teste Plinio pilos detrahit: secundum Marcellum, abscessus maturat. Fel theriaca

Aldrovand. Hist. Bisul. c. 27. CErvinomen, â cornibus quae gerit, (ea Graecis ke/rata) apud Latinossumptum Nomen. est. Apud Graecos plurima obtinuit hoc animal nomina. Dicitur namque e)/lafos, vel quasi e)lafro\s2, id est, levis; vel quasi e)/lofos, dia\ to\ e)/lkein kai\ a)na/irein dia\ tw=n mukth/rwn tou\s2 o)/feis2; h)\

Aldr. Hist. Bisul. c. 29. TRagelaphus inde nomen sortitus esse videtur, quod hirco et cervo sit similis. Volaterranus et Gesnerus Hippe.laphum Aristoteli dici volunt, seu a similitudine ita dicatur; iubam enim habet, seu a magnitudine ut hipposelinum; maior enim et crassior cervo est. Germani Brandthirsch vocant, seu, quod sit nigrioris coloris quam cervus, ut Agricolae placet; seu quod loca in quibus carbones fiant frequentet, et herbis ibidem nascentibus pascatur, ut Fabricio visum. Maior est et robustior cervo. Villos nigros in gutture, longos in armis gerit. Plin. H. N. l. 8. c. 32. Ideo a cervo, barba tantum et armor. villo distare scripsit Plinius. Suprema pars dorsi cinerea est, ventris subnigra; villi circa gemptalia nigerrimi. Ceteris a cervo non differt. Non alibi quam iuxta Phasin amnem nasci prodidit Plinius, sed falso. Nam et apud Arachosios inveniuntur Tragelaphi: et in Torantinis Ko~nigsteinianisque Misniae saltibus Bohemiae vicinis capiuntur. In Anglia quoque cervi nigricantes reperiuntur, ab his forte non diversi. Tarandus Barbaris Pyrandrus et Pyradus, Hesychio forte ca/ndaros2, Septentrionalib. Rehenschier, dicitur. Magnitudo ei quae bovi, caput maius cervino nec absimile, villus albus magnitudine Ursorum. Tergori tanta duritia, ut thoraces ex eo faciant. Pectus habet torosum, ungulas bifidas, Aldrovan. Hist. Bisul. c. 30. concavas, et mobiles. In cursu enim eas explicat. Ipse ad celeritatem expeditissimus, ita ut et summas nives calcet non impressis alte vestigiis, et pernicitate insidiantia in vallib. animalia effugiat. Cornua gestat praealta, quae statim a fronte ramis duob. latis mucronantur quasi in digitos. In medio ramulus veluti internodium interiectus, inde rursus in ramos latos, digitorum expansorum specie mucronatos exeunt. Cornua sunt alba, venulisque longis distincta. Differunt ab alces cornib. altitudine, a cervi latitudine, ab utrisque colore, et ramorum multitudine. Currendolea in tergum demittit: nam stanti, frontem pene rami inferiores tegunt. His inferioribus, concreta frigoribus flumina ad potum capiendum rumpere fertur. Silvarum fructibus et arborum musco vescitur. Latibula struit in montib. Septentrionalibus, et in Mosibergum, aliosque Norvegiae montes intensioribus frigoribus procedit. Capitur ab hom inib. ad usus dom esticos. Nam ad conficienda itinera domatur a cursoribus, ad opera rustica ab Agricolis. Caro eius e ferinis illorum locor. optima et delicatissima. Natura animal esse gregale; et mille tarandorum armenta, in vastis septentrionis silvis aliquando conspici ferunt. Foemellae ramis carent. Reperiuntur in Norvegia, Suecia, Laponia, et Polonia. Augustam Vindelicorum bini cum sellis, phaleris, et phrenis, erant aliquando adducti. De coloris Solin. Polyhist. c. 33. in ipso mutatione, ita Solinus. Hunc tarandum, affirmant, habitum metu vertete, et cum delitescat, fieri similem cuicumque rei proximaverit, sive illa saxo alba sit, seu frutero virens, sive quam aliam praeferat qualitatem. Faciunt hoc idem in mari polypi, in terra Chamaeleontes. Sed et Polypus, et Chamaeleonglabra sunt, et pronius est curis laevitate speculi modo proximantia aemulari. In hoc novum est, ac singulare, hirsutiam pili, colorum vices facere. Ceterum quis ille Plinii et Solini Tarandus sit, nec Gesnerus quidem recte nosse visus est. Nam modo cum Turone, modo cum Rangifero, de quo in sequentibus eundem facit. Icon quam hic damus, verissima esse creditur.

Aldrov. Hist. Bisul. c. 31. IN Descriptione Rangiferi, quem Reen vocant, non conveniunt auctores. Albertus speciem cervi repraesentare dicit, sed maiorem esse corpore, colore insignem, et ad fugam celeberrimum. Tres, secundum cundem, cornuum ordines in capite gerit, ita ut in singulis bina sint cornua, et caput eius virgulis compositum videatur. Ex his duo ceteris maiora, in loco cornuum cervi, quae ad perfectam magnitudinem augentur, adeo ut quinque cubitorum mensuram aliquando attingant, et ramis viginti quinque conspiciantur. Duo etiam in medio capitis, ut damarum habentur, mutilis et brevibus ramis mucronata. Denique alia in fronte antiorsum versa, ossibus similiora, quibus in pugna potissimum utitur. Olaus Magnus tricornem esse scribit, de genere cervorum, sed longe proceriorem, velociorem, lo~giorem. Rangiferum duplici ratione dici, tum quod in capite alra cornua, velut quercinarum arborum ramos ferat: tum quod instrumenta cornibus pectorique, quibus hiemalia plaustra trahit, im osita, ranga et loga patrio scrmone vocentur. Cornuum vero duo ceteris maiora, eo loco habere quo cervus: aliud in medio capitis, ramusculis circumstantibus ceteris brevioribus situm, quo contra infestas bestias pugnat. Iubatum gerere collum, et ungulas rotundas. Iohannes Agricola tridentem duntaxat in fastigio cornuum habere, et in saltibus Poloniae reperiri, prodidit. Caesar. l. 6. de bello Gallico. Iulius Caesar bovem cervi figuram facit, cuius a media fronte inter aures, unum cornu exsistat excelsius, magisque directum his, quae nobis nota sunt cornibus. Ab eius summo, addit, sicut palmae ramique late diffunduntur. Descriptio Damiani a Goes, alci potius quam Rangifero competit. Apollonium Menabenum Medicum si scquimur, sunt ex genere cervorum, altitudine et crassitudine asello pares, tibiarum gracilitate superant. Caput habent instar vituli, collum iubatum velut equus: Cornua frondosa, laevia, gracilia, oblonga, ad tergum potrecta. Cetera, habita ratione et servata magnitudinis proportione, cervos communes imitantur. Taceo Iulium Caesarem Scaligerum, quae rangifero ab Olao Magno tributa alci adscribit. Utut vero sit, distinctum ab Alce, vel inde colligere licet, quod Olaus Magnus rerum septentrionalium peritissimus, diversis locis de iisdem agat. Inveniuntur in Lapponia, Suecia, Norvegia, et vicinis Arctico locis. Cibus ei muscus montanus, candidus, praesertim hieme nivibus in superficie soli coopertus: quas licet densas naturae instinctu perforat, cibum quaesiturus. Aestate vero foliis ac frondibus arborum, stando eundoque melius quam se inclinando floribus ac herbis, propter cornua nimis antrorsum incurvata vescitur; idque laterali et obliqua capitis inclinatione. Educti in transmarinas terras non diu supersunt, ut in Holsatia et Prussia compertum. Huc a Gustavo Rege Ann. 1533. missi, et silvestri libertate donati, an sobolem reliquerint, numquam comperiri potuit. Quia vero et silvestres sunt et domestici; horum lac, pelles, nervi, ossa, caro, ungulae, pili, usibus humanis inserviunt. Lac nutrimentum est domesticum; serum, potus. Pellis tegendis et corporib. et lectis, et equorum sellis inservit. Quia valida et tenax, ad culeos et diversorum opificum folles adhibetur. Nervi loco lini consuendis vestibus deputantur. Ossa et cornua ad arcus parandos sumuntur. Carnes vento et sumo siccatae ad plures annos durant. Ungulae spasmaticis prosunt. Pilis pro farciendis sellis et pulvinaribus utuntur.

Aldr. Hist. Bisul. c. 32. SEd et de fera Alce mire auctores discrepant. Pausanias specie inter cervum et camelum facit; nasci apud Celtas, Pausan. in Eliacis, et Boeoticis. explorari, investigarique ab hominibus non posse, hominum odore a lo~ge perepto, in foveas et profundissimos specus sese abdere. Secundum Caesarem, sunt in Hercynia silva, earumque consimilis capris figura et varietas pellium, sed magnitudine paulo Caesar l. 6. de bello Gallico. antecedunt, mutilaeque sunt cornibus, et crura sine nodis articulisque habent, neque quietis causa procumbunt: neque si quo afflicta casu conciderunt, erigere sese aut sublevare posunt, etc. Plin. H. N. l. 8. c. 15. Plinius iumento similem facit, ni proceritas aurium et cervicis distinguat. Haud illi dissimilem, notam in Scandinavia insula, nec unquam visam in hoc orbe, multis tamen narratam Machlin, sed nullo suftraginum flexu: ideoque non cubantem, sed acclivem arbori in somno, eaque incisa ad insidias capi, alias velocitatis memoratae. Labrum ei superius praegrande, ob id retrogredi in pascendo, ne Solin. Polyhist. 32 et 33. in priora tendens involveretur. Idem apud Solinum legimus. Dodoneus huc Strabonis verba trahit, qui dicit, Strabo Geogr. l. 4 Alpes, peculiaris formae belluam, ut memoriae prodidit Polybius gignere, habitu quidem ad cervi staturam, collo duntaxat excepto et villis, in quibus capro per quam similis est; gerereque sub mento carnis globum ad palmae magnitudinem, capillosum, crassitudinem pro equini pulli cauda habentem. Cardanus alcem a Iulio Caesare descriptam putat; aliis creditam, magnum animal appellat. Scaliger licet duas alces esse dicat; hoc tamen animal bisontem nuncupat. Olaus hanc feram alcem ubique vocat, et onagrum. Erasmus Stella medium quasi genus inter equos et cervos alcem ponit, easdemque cornua quotannis Lemnius in Miracul. Nat. amittere. Levinus Lemnius captarum esse generis credit. Miechovius crura absque articulis praelonga habere, ut bisontes, ait. Germanis dicitur Elend, seu miseria; tum quod sin ulis diebus morbo comitiali laboret, nec citius ab eo levetur, quam dextri posterioris pedis ungulam auriculae sinistrae immiserit; tum quod levissimo etiam vulnere accepto, exspiret. Ceterum magnum animal Cardan. l. 10. de subtilitate. ita describit Cardanus. Sub boreali polo animal nascitur cervo simile, cruribus arterioribus longioribus, carneam habens promuscidem, brevem tamen. Habet cornua peculiari quadam forma praedita, et nulli ferme animali similia. Nam crassa ab imo, ubi ascendunt, latiora palmo sunt. Menabenus vero hanc partium exteriorum descriptionem dedit. Habet hoc animal crassitiem, aliitudinem et proceritatem mediocris et pinguis equi. Humeri de pressiores et humiliores sunt partibus posterioribus. Capite aliquantulum pronum incedit. A summo capite usque ad humeros, et maxime in cervice est huic magna pilorum prolixitas et silva, ita ut collum et barbam hirci repraesentet. In aliis corporis partibus pilorum longitudine non differt ab equo, sed densitate superatur, crassitie vero superat. Color plaerumque vergit ad cinericiam albedinem; provicissitudine tamen anni temporum, pili varias habent in colore mutationes. Caput est oblongum et gracile, si conferatur cum toto corpore. Labra magna, prominentia et crassa, et maxime superius, quod promuscidem Cardanus vocavit. Os longum. Dentes non admodum magni, nec longi. Aures longae lataeque. Femineus sexus cornibus caret, at masculinum genus multifida, et ramosa cornua producit, sed non tam longa et frondosa ut cervi vulgaris. Latiuscula sunt crassitie fere duorum digitorum transversorum. Si unius cornu figuram spectas, triangularem fere formam deprehendes, et magnae avis alam extensam dices: si pondus, duodecim fere librarum maiorum erit. Cornua, addit idem, mutat hoc animal statutis quibusdam temporibus, ut cervi solent. Unum

RHinoceroti nomen a cornu, quod in nare pullulat, nomen datum Diacon. l. 16. Pausan. in Boeoticis. est. Quidam apud Diaconum, bovem AEgyptium appellant: alii ex Pausania, AEthiopicum quadrupedem seu taurum, sed falso. In Aegyptum non potuit nisi fortuito casu inferri. Pausanias vero in Aethiopia taurum esse dicit, qui ob similitudinem cornu ab ignaris Rhinoceros appelletur. Nullum animal est, cuius descriptio, inquit Aldrovandi continuator, magis sit in lubrico. Plin. H. N. l. 7. c. 20. Et certe Plinius breviter se expedit. Unum ei in nare cornu, longitudinem cum elephante parem, crura multo breviora, colorem buxeum. Tantundem et Photius Biblioth. Cod. 250. Agatharchides apud Photium protulit. Nicolaus de Comitibus Venetus, Rhinocerotem suillo capite, bovina cauda, elephantino colore, cornu bipedalis longitudinis gerentem, nobis fingit, in provincia Mangi. Aelian. H. A. l. 17. c. 44 Aelianus, qui Graecorum permultis et Romanorum visum et bene notum describere frigidum esse putat, in summa nare cornu gerere ait, mucronis acuti, robore nec ferro quidem concedens: pellem tantae firmitatis, ut aegre iaculo penetrari queat. De Cornu maxima est discrepantia. Tertull. l. 3. contra Praxeam. Rer. Indicar. relat. l. 3. c. 7. Tertullianus unum tantum adsignat: Martialis vero duobus depraeliari scribit. Utrumque hoc, secundum eundem in capite; secundum alios in humero dextro alterum et brevius esse. Nummus Domitiani utrumque in naribus ponit. Alii maius cornu in naso, minus in fronte, aliquo supra spatio, collocant. Sed nec de forma eiusdem conveniunt. Alii rectum instar tubae, linea nigra transcurrente ponunt: alii sine linea. Strabo Geogr. l. 16. Artemidorus apud Strabonem, qui Rhinocerotes longitudine parum ab elephantis excedere, magnitudine tauri, forma apro proxima Diodor. Sicul. Bibliothec. l. 4. esse ait, recurvum et omni osse durius facit. Diodorus simum, Solin. Polyhist. c. 63. Agatharchidas et Solinus repandum vocant. Addit Artemidorus, belluam duo cingula tamquam Draconum volumina dorso usque ad uterum circumeuntia habere, alterum iubam versum, alterum ad lumbum, haecque de ea a se dici, quod sibi Bontius Medic. Indor. p. 16. visa esset. At Bontius, quem in Capra Pazaartica citavimus, quique Rhinocerotem vel centies non tantum caveae inclusum, sed et in silvis vagantem vidit, ita nobis eum describit. Cute e nigra est cinericia, instar Elephantinae, rugosa admodum, cum profundis plicaturis circa latera ac in dorso: crassam admodum habet pellem, ut quae ictui Iaponicae machaerae facile resistat. Neque enim haec bestia, (ut apud nos pingitur) scutis munita est; sed hae plicaturae hos clypeos mentiuntur, neque una pars durior est altera. Rostro est porcino; sed ante acutiore, neque tam obtuso, in cuius extremitate cornu istud exstat, unde nomen sortita est bellua, aliud altero maius pro aetate Rhinocerotis. Colore etiam cornu variat, modo nigrum, modo cinericeum, modo album est. Magnitudine autem corporis mediocris staturae, Elephantem proxime accedit mediocrem, nisi quod pedibus sit longe humilioribus, et propterea etiam tam conspicuum Locus. non est animal. Locum si quaeras, invenitur in Africae descrtis, Abasia, multis Asiae locis, regno Bengalae, et Iacatru. Nec aevo Aristotelis Graecis notus erat, nec Romanis ante an~um urbis conditae DCLXVI. Quis primus monstraverit, inter antiquarios Dio Hist. l. 51. non convenit. Dio ab Augusto primum in triumphali pompa Plin. H. N. l. 8. c. 20. traductum, ait: At Plinius, Cn. Pompeium ludis primum exhibuisse, tradidit. Solin Polyhist. c. 30. Ideo Solinus: Ante ludos Cn. Pompeii Romana spectacula, Rhinocerotem Bontius l. c. nescivisse, reliquit. Herbis et virgultis perquam spinosis vescitur, nam linguam habet asperrimam. De Natura hoc duntaxat constat, cum Elephante inimicitias gerere, nec saevire in hominem nisi lacessitum. Dimicaturus, cornu ad saxa limato

Aldrovand. Hist. Bisulc. c. 34. HActenus de ruminantibus Cornigeris actum est, sequuntur, non ruminantia, Camelus nempe, et Camelopardalis. Camelus vel ab Ebraico Gamal, quod Camolum significat; vel a ka/mnw laboro, quod sit animal ad labores dossuarios aptissimum: vel ab xamai\ humile et breve, quod quando onerantur; ut humiliores fiant, accumbant: vel quasi ka/mmhros curvus, quod media femora curvet, utpote iuxta crurum altitudinem concisum ac decurtatum, ut Artemidorus ex Eveni sententia derivat, dicitur. Descriptio. Aristot. H. A. l. 1. c. 1. Scalig. c. 6. Bisulcum est animal, sed ita, ut a posteriore parte ad secundam usque digitorum flexionem pes bipertiatur: at anterior leviter bipartitus sit, ad primos usque eorundem nodos: fissurarum vero intervalla expleat quid, quale et anseribus. Peculiaris ipsis in dorso gibber, quo cetera animalia carent. Habent et inferne alterum superiori simile: quo reliquum fulcitur corpus, ubi genna summittit. Papillae ei quaternae, quot et vaccis. Cauda, Aristot. H. A. l. 5. c. 2. asininae similis. Genitale pone idque tam nervosum, ut ex eo confici possit, quo arcus fidissime intenduntur. In unoquoque crure genu unum: Herodot. in Thalia. neque plures plicaturae, ut Herodotus innuit: verum tot videntur, quod alvo subducta sunt. Similis bubulo talus. Clunes pro corporis ratione Aristot. de partib. animal. l. 3. c. 14 Plin. H. N. l. 11 c. 37. exiguae. Fel non discretum, sed venulis quibusdam confusum. Nulli in superiore maxilla priores dentes. Soli ex non cornigeris duo ventriculi, quod spinosum ligneumque alimentum depascatur. Ideo et membrana oris interior, ex toto aspera est, et ea quae ventribus obducitur, similiter. Medullae et sevi apud auctores quoque Locus. mentio. Reperiuntur in Africa et Asia, Bactrianos inprimis et Arabas. Anaxagoras etiam in Ionia ad urbem Clazomeniam, agros suos gregibus et Camelis depascendos reliquit, ut ex Suida vertit Hieronymus Plutarch. in Lucullo. Wolfius. Romae superato ad Rhyndacum amnem Mithridate, primum visos putavit Sallustius: at poterant bello Achaico et Asiatico videri. Lucian. in Prometheo. Cibus. Galen. Antid. l. 1. c. 14. Ptolomaeus Lagi Bactrianam totam nigram inter alia spectacula exhibuit. Delectantur spinoso ligneoque alimento; iunco praesertim, cuius summitatem saepenumero abrodunt. Sed nec hordeum purum vel cum faeno, vel gramen tenue et humile negligunt; saepe et carduis contenti. Vartom. l. 1. c. 7. Hodie Arabiae deserta transmittentibus, hordeacea liba quinque quae malum Cydonium magnitudine non superent, quottidie dantur. De Potu Solin. Polyhist. c. 62. ita Solinus. Sitim etiam in quatriduum toletant: verum cum occasio bibendi data est, tantum implentur, quantum et satiet praeterita desideria, et in futurum diem prosit. Lutulentas aquas captant, puras refugiunt, denique nisi caenosior liquor fuerit, ipsi assidua proculcatione limum excitant, ut turbetur. At recentiores, etiam in duodecem imo in quindecem dies totos, si fors ferat, abstinere potu solere scribunt: imo oculatorum fide constat, in hara et Biled Elgerid; numquam bibere, quam diu viride gramen, quod depascant, Generatio. Plin. H. N. l. 10. c. 63. invenire possint. De Generatione hoc habemus, a C. Plinio prodi, aversum coire; ab Aristotele non item. Huius enim verba. Cameli sedente femina coeunt, nec aversi, sed complectente mare ut ceterae Aristor. H. A. l. 5. c. 2. quadrupedes agunt, et coitum toto die exercent. Petunt recessuum solitudines, cum libet coire, nec aliquis eo tuto accedere potest, praeterquam pastor armenti. Degestatione et partu, non conveniunt auctores. Suidas, decem menses gestare, undecimo parere, et anno intermisso rursus prurire scribit. Secundum Plinium, duodecem mensibus ferunt, a trimatu pariunt vere, iterumque Aristot. H. A. l. 5. c. 15. implentur a partu. Aristoteles vero, gestationi duodecem duntaxat menses assignat, et semper unum tantum modo parere, et quidem (kata to\n maimakthri/w=na mh/na) scribit. Alibi Aristot. H. A. l. 6. c. 26. Inimicitiae. tamen decem duntaxat mensium meminit, et vernalis temporis. Tres inprimis hostes habent, Equum, Leonem et Tabanum. De equo Cyri historia testatur, qui immissis contra Croesi equitatum camelis, eundem dissipavit, quod equi ne olfactum quidem camelorum paterentur. A Aelian. H. A. l. 17. c. 36 leonibus infestari, Aelianus auctor est. A Tabanis ne infestentur, omnium piscium adipe Arabes eosdem Morbi. inungunt. Inter Morbos quibus vexantur, podagra est et calvities. Aristor. H. A. l. 8. c. 22. Illa facile moriuntur: hanc cum hominibus communem habere, proditum auctoribus. Rabie corripiuntur geniturae cupidi, adeo ut iniuriae aliquando illatae memores, in obvios et ductores ad internecionem usque desaeviant. Quadraginta diebus totis id fieri, quidam prodidere. Hieronym. in vita Hisarionis. Affectionem describit Hieronymus. In quibus, inquit, Camelum Bactrum enormis magnitudinis, qui multos iam obtriverat, triginta et eo amplius viri, distentum solidissimis funibus, cum clamore adduxerunt. Sanguinei erant oculi, spumabatos, volubilis lingua turgebat, et super omnem terrorem, rugitus personabat immanis. Aetas. Aristot H. A. l. 6. c. 26. Solin Polyhist. c. 62. De Aetate non convenit inter scriptores. Aristoteles plusquam quinquaginta annis vivere scripsit. Solinus in centum durare, nisi forte translati in peregrina, insolentia mutati aeris Plin. H. N. l. 8. c. 18. Aelian. H. A. l. 4. c. 55. Ingenium. morbos trahant. Plinius quinquagenis annis, quosdam et centenis vivere prodidit; quod de Bactrianis ab Aeliano sumitur. Ad Ingenium et Mores spectant, vindicta, Docilitas, et musices amor, verecundia, pietas et filostorgi/a. Percussus aliquando, iram reponit longo tempore, et ubi occasionem nactus fuerit, malum retribuit. Basil. Hexam. homil. 8. Ad tympani sonitum choreas ducere edocetur. Includitur, inquit Leo Africanus, iunior camelus, ubi pavimentum praecalidum sit, ut alternatim pedes attollat, dum calor urget, idque frequentissima alternatione facit, dum hunc dum illum pedem attollit pungente calore, atque interim semper ad fores tympanum percutitur. Leo Africanus in Africa. In schola huiusmodi scholasticus hic exercetur ad annum integrum, aut circiter. Usu igitur confirmato hac diuturnitate, quotiescumque tympani sonitum audierit, eadem pedum alternatione, eodemque loco persistens, dum insonet tympanum, choreae ductum spectatoribus prae se fert. Musica delectari vel exinde colligas, quod fessus non verberibus sed cantu ad progrediendum Aristot. in Mirabil. invitetur. In matrem tanta est

Aldrovand. Hist. Bisulc. c. 35. CAmelopardalis, seu ut aliis placet paulo barbare, Camelopardalus, a Camelo et Pardale nomen sortitus est. Corporis vastitie Camelum, macularum varietate Pardum imitatur. Varrol. 4. L. L. De cetero si Varroni attendimus, nomen hoc Alexandria, unde istud animal Romam erat adductum, venit. Multas autem sortitum est Solin. Polyhist. c. 43. appellationes. Dicitur enim Ovis fera, quod in aviis regionibus degat, et ovi mansuetudine respondeat; Nabis apud Solinum; Nabuna Aethiopibus ut apud Plinium legitur; Anabula et Saffarat, Alberto M. quae nominat ex aliis detorta esse iudico; Orasius Maiolo, sed falso, cum Vincentius Bellovacensis pulclierrimum animal esse scribat, Camelopardus vero sit deformis; modernis denique Giraffa, ex quo Saffarat corruptum est. Nec Aristoteles eius meminit, Strabo Geogr. l. 16. Agatharch. apud Phot. in Bibliotheca. Descriptio. nec Aelianus; Strabo vero et Agatharchides ex veteribus in diversa, in eo describendo abeunt. Hunc si sequimur, varietatem a Pardale habet, magnitudinem a Camelo, monstrosam crassitiem, collum adeo longum ut summis arboribus pabulum carpat. Apud illum legimus, nulla re pardali similem, cutis varietate hinnulo simillimum. Addit, virgatis pilis distingui, posteriora humiliora esse anterioribus, ut a cauda sedere videatur ad bovis altitudinem: verticem sublimiorem Camelo habere: ne feram quidem esse, Plin. H. N. l. 8. c 18. sed pecus. Plinius collo similem facit equo, collo et cruribus bovi, capite camelo, albis maculis rutilum Dio Hist. l. 43. colorem distinguentibus. Dio partes postoriores humiliores habere scribit. Heliodorus tenuem cervicem, de reliqua corporis mole in olorinum collum se tendere, ait. Inter Bellon. observ. c. 9. recentiores exquisitissime Bellonius et quidem oculatus testis descripsit. Giraffam, inquit, Graeci et Latini vocant Camelopardalem. Vidi in urbe Cairo tres, duo cornicula ex fronte eminebant circiter sex digitos, in fronte media tuberculum exsistebat, velut tertium cofnu, altum circiter duos digitos, collum longum septem pedes; cum caput extollit, sedecem pedes a terra effert. Illius longitudo a cauda ad capitis verticem est duodeviginti pedum; tibiae tam altae posteriores quam priores, at femora anteriora longe altiora posterioribus. Nimirum, dorsum a cauda ad summum verticem capitis, velut scala, velutque tectum carinatum attollitur. Totum corpus grandibus maculis distinguitur coloris cervini, obquadratis, sed in collo, magisque in corpore quoque versus latis circiter dodrantem, at clausula macularum alba digito latior. Itaque totum corpus reticulatum est: neque tamen ut Pardalis maculas habet rotundas, sed aut obquadratas, aut rotundas. Pes est bifidus ut bubulus, labrum suporum longe eminet infra inferum, Cauda tenuis et exigua, in acumine pilosa. Iubam habet ut equus, a dorso ad capitis verticem. In gradiendo claudicare videtur, nunc dextris nunc sinistris, non modo cruribus sed etiam lateribus, cum ex terra aut potum aut cibum necesse haberet, crura latissime distendebat priora. Nonnisi enim late diductis, longeque diu arcuatis tibiis, cibum ex terra capere potest. Addendum ex Iosaphati Barbari Veneti itinerario, Linguam duos pedes longam, suboscuri quasi violacei coloris, teretem sicut anguillis, habere: hac ramos, frondes, herbasque carpere, mira celeritate in os trahendo, ut vix ab attento spectatore videatur. Purchasius ex Fernando Iesuita, tam vastum animal esse scribit, ut eques rectus sub eius dorso transire possit. Locus. Reperitur in Africa, apud Troglodytas, ut ex Strabone habemus, et Aethiopia. Solin. Polyhist. c. 43. Romanis omnium primus ludis suis exhibuit Caesar Dictator: postea Gordianus decem exhibuit, Aurelianus aliquot in triumpho duxit. Suidas. Leoni Imperatori oblatus est ab Aethiopibus; Frederico a Sultano

QUinque in descriptione Suis occurrunt Nomen. nomina, videlicet, Sus, Porcus, Scropha, Verres, et Maialis. Sus Graecis est u)/s2, nomen et Apro, commune, unde Latinum fluxisse videtur. Varro R. R. l. 2. c. 4. Olim, ut verbis Varronis utar, dicebatur Thysus dicta, ab illo verbo quod dicunt squ)ein, quod est immolare. Ab suillo enim genere pecoris immolandi initium primum sumptum videtur; cuius vestigia, quod initiis Cereris porci immolantur, et quod initiis pacis foedus cum feritur, porcus occiditur; et quod nuptiarum initio, antiqui Reges ac sublimes viri in Hetruria in coniunctione nuptiali, novus maritus et nova nupta primum porcum immolant. Prisci quoque Latini et etiam Graeci in Italia idem fecisse videntur. Nam et nostrae mulieres, addit idem, maxime nutrices, naturam qua feminae sunt, appellant porcum, et Graece xoi=ron, significantes esse dignum insigni nuptiarum. Isidor. l. 12. c. 1. Porcus Isidoro quasi spurcus dicitur, quod se coeno et limo illinat, immergat et ingurgitet. Varronis locus, in quo dicitur, Porcus quod Sabini dicunt de Aprino Porco Poridus; inde Porcus nisi a Graecis, quod Athenis in libris sacrorum scriptum est, ka/prw| kai\ po/rkw|, difficilis nimis est. Videtur tamen esse Graecum antiquum, sed obscuratum, quod nunc cum vocant xoi=ron. Scropha originis est incertae. Quidam ex sono fictum nomen aiunt. Graecis est gromfa\s2 et s1kro/fa. Significat suem quae saepius peperit, et aliquando pro ipsa porca peculiariter sumitur. Verres, dicitur porcus non castratus et mansuetus. Marcellus silvaticum pro apro dixit. Maialis est verres seu porcus castratus, ut inter equos canterius, inter gallos gallinaceos, capus. Hybridas antiqui vocabant sues semiferos, id est, ex domestico et fero progenitos. Descriptio. Descriptione notissimi animalis etsi opus non videatur, paucis tamen singularia quaeque attingemus, (et quidem per saturam.) Ossibus itaque parum medullae inest. Pili, qui quod rigidiores et erecti, setae dicuntur, crassiores sunt quam in bubus et elephantis: apud nos fere ruffi, in Gallia et Italia nigri, in Provincia, quod si bene a nobis observatum plaerumque versicolores, qui in cervice rigent, lofi/an vocamus. Pinguedo inter cutem et musculos collecta, lardum dicitur: axungia vero, adeps suillus inveteratus, aut cum sale, aut sincerus. Cerebrum pinguiusculum est, et magis minuitur luna decrescente quam ulli animali. Oculi cavi profundique, ut sine vitae periculo eximi non possint; quare vel altero tantum privati exstinguuntur. Supercilia nasum versus deorsum nutant, ad tempora vero retrahuntur. Nasi pars extrema crassa est, frons angusta, labra lata. Os totum valde porrigitur, et ut facilius infodiat, latum est. Rostrum dicitur, et cutem in eo, callum Grammatici Plin. H. N. l. 11. c. 37. Aristot. H. A. l. 2. c. 1. Arist. l. 3. de partib. c. 4. vocant. Dentes feminis pauciores sunt quam maribus, nec unquam decidunt. Corium circa cervicem durius, ko/llopa vocant. Corda inarticulatiora habent sues. In auriculis invenitur humor quidam felli similis, minus tamen liquidus, sed densitate sua humori splenis similis. Ventriculus amplus est flexuosusque, ut diutius concoquat, cum levibus et paucioribus crustis. In iecinore lapilli candidi inveniuntur. Caro exos infra umbilicum Spectile dicitur. Plures habent feminae Mammas toto ventre duplici ordine, quod numeroso fecunda sint partu; generosae duodenas, vulgares binis minus. Eaedem genitale ea continent parte, qua pecoris ubera habentur: et cum per libidinem turgent ac pruriunt ad coitum, sursum tantisper hoc retrahunt, vertuntque foras, ut in de mari coitus sit facilior. Rescissum id longe productius, et dehiscens amplius Aristor. H. A. l. 6. c. 18. est. Apria vulvae inter femina adhaeret, qua maribus testes maxime continentur. Caudam intorquent, et talo probior carent, inter s???lipedes et bisulcos ambigui. Sine Liene putantur inveniri, quivel ex tamariscinis alveis bibere, vel radicem splenii comedere. Costas iss dem denas apud Zootom. Democrit. p. 299. Plinium legimus. Sed de interioribus suis ita Severinus. In sue asperae arteriae circuli eartilaginei oblique descendentes. Verum cum primus circulus, qui latissimus est omnium, sit paulo minor, quam transversus, ceteri vero inferiores sint obliqui; necessario inter hos, et primum erat intercapedo, quae ut compleretut, posuit natura quartam circuli partem, qua respicit posteriora latiorem; qua vero in anteriora desinit, auctam. Aliud est notandum ab his non dissimile: In circulis paulo inferioribus, quam sint medii, fecit natura duos semisectos, qui sibi parte acutiore invicem occurrunt, cuius varietatis usus adhuc ignotus. In intestinis tenuibus ilco quippe, parte externa tubercula quaedam visa-duriuscula seminis lentis magnitudine et figura, quae, me trahente, secuti sunt ab interna parte lumbrici duo; alter longitudine palmi; alter longitudine digiti. Uterque cavus et plenus succo albo veluti chylo aut colostro: formam autem referebant ambo veri lumbrici terrestris. Disce igitur sic haerere lumbricos humanis intestinis. Illa autem durities nodosa, in quam insertum erat os lumbrici, facta est, puto, ab ulcere et morsu lumbrici. Cuticula in sue concolor est pilis albis nigris, etc. De utero vero suis a se secto, ita scribit. Praeterea quae scribit Sylvius, in extremis cornubus appendices quaedam membraneae exungues; in quibus, ut apparet, reservantur fecum et urinae recrementa. Vena umbilicalis bifida, cum appropinquat utero; umbilicalia vasa primo sub alam sinistram tendentia, mox cervicem transversim amplectentia, revoluntur extrinsecus ad brachium dextrum. In fetu vero ipso circiter menstruo omnia fere viscera interna conspicua. Hepar, ventriculus, intestina, lien, renes, diaphragma, cor, pulmo. Cor albidum, pulmo concolor hepati, hepar rubrum opacum, renes magni, pro ratione venae apparentis per rectos pedes anteriores, posteriores, sed magis per posteriores. Item iugulares etiam illae, quae ad caput ascendunt, labdae quasi figuram facientes. In porcello vero perfecto detecto thorace per transversas duas sectiones, primum intueris nervulos duos, qui iugulum perforantes et pericardio adhaerescentes recta per cordis latera descendunt ad diaphragma, cuius circulo nerveo inseruntur per duos ramulos aut tres, hinc transit alius ramus ad ventriculi os superius. Vides hic conspicue divaricationem venae axillaris et thymiaeae. Auriculae cordis intus cavae, divulsae a corde parte anteriore, coniunctae posteriore. Processus urachi a fundo vesicae post latos digitos duos inseritur in arterias. In sine penis glandula rotunda: In cervice vesicae, glandulae duae, ad hanc committuntur vasa eiaculatoria, quae, ut apparet, ad prostatas, alias glandulas, mediis venis deferuntur, et hinc ad exortum penis. In ventriculo et intestinis sucus viscidus colore in ventriculo, ut ovi album, in intestinis vero, ut mel dilutius. Vena sine pari in medio spinae ad costas singulas Locus. utrinque mittens ramusculos. Ubique fere in nostris regionibus invenitur. Strabo Geogr. l. 5. Strabo Galliam togatam suibus ita abundare su tempore scripsit, ut et porcorum gregibus qui ibi alebantur, Roma aleretur; ex Lugdunensi vero Gallia, optima salsamenta eo apportarentur. Sed et Syracusae proverbium ob bonitatem meruere. Caseus Siculus, a Syracusis sues. Solinus nullos in Arabia haberi produdit, nullos in India Aelianus, ita ut ne nasci quidem, illatos exspirare putent. At in terra Australi, nihil esse quadrupedum, quae in nostro orbe inveniuntur, praeter bubalos, vaccas, capros, et porcos, Hesselius Gerardus in descriptione terrae Australis reliquit. Quantum Cibus. ad Cibum, viden tur sues esse quasi pa/mfagoi. Vescuntur ex plantis et earum fructibus, radicibus, glandibus, castaneis, dactylis, vinaceis, cytiso, bulbis, rapunculi silvatici radice, cicuta, cicere, hordeo, tritico, furfure, Plin. H. N. l. 16. c. 6. et aliis. Glans fageasuem hilarem facit, carnem coctibilem ac levem et utilem stomacho: iligna suem angustam, nitidam, strigosam, ponderosam: querna, diffusam, et gravissimam. Proximam huic cerream Nigidius facit, nec ex alia solidiorem carnem, sed duram. Iligna tentantur, nisi paulatim detur. Fungosa caro fit, esculo, robore, subere. Haliphlaei glandem attingunt quidem, sed nonnisi, cum aliud pabulum non suppetit. De Castaneis, postquam praestantiora genera recensuisset, ita subdit Plinius; Ceterae suum pabulo gignuntur, sctupulosae corticis intra nucleos quoque ruminatione. Dacty lis in Aegypto, Cypro, Syria, et Seleucia Assyriae saginatur. Fraxini quoque fructu pinguescunt. Cytisus aridus ab Aristomacho Atheniensi miris laudibus depredicatur. Bulbi illud genus in Bavaria ideo suillum dicitur. Rapunculus vero ille silvaticus, violarum folia haber, acutiora, radicum candidam, dulcem, non sine lacte. Hyosciamo sumpto Coltimella R. R. l. 7. c. 9 et 10. insaniunt. Ad viridia pabula haud sine noxa deducuntur. Nec carnibus abstinent. Occisorum a latronibus corporain silvis devorasse, exemplis probati posset. Propriis fetibus non parcere, nec a gallinis aut anseribus hieme inprimis, abstinere, experientia me docuit. Effodiunt et lumbricos; limacibus quoque et testudinibus nemoralibus pascuntur. Pinguescunt Plin. H. N. l. 8. c. 51. sexaginta diebus, sed magis tridui inedia saginatione orsa. Fico, carica saginare, et a satietate necare, inventum Apiciifuit. Angli per integrum annum saginant, cuius pingue solidius et lautius fieri voluerint. Ceterum usque adeo sus pinguescere solet, ut se ipsa stans sustinere non possit, neque progredi us quam. Itaque eas si quis quo traicere velit in plaustrum imponit. In Hispania ulteriore in Lusitania cum sus esset occisus, Attilius Hispanien sis minime mendax, et multarum rerum pritus, in doctrina dicebat, Lucio Volumnio Senatori missam offulam cum duabus costis, quae penderet III. et XX. pondo, eiusque suis a cute ad os, pedem et III. digitos Varro R. R, l. fuisse. In Arcadia spectavir Varro Plin. H. N. l. 11. c. 37. suem, quae pro pinguitudine carnis, non modo surgere non posset, sed etiam, ut in eius corpore sorex exesa carne nidum fecisset, et peperisset mures. Idem Basileae accidisse, Gesnerus, prout accepit, prodidit. Sitis ipsi per aestatem infesta, sed turbida aqua pinguescit; vinaceis vero colluviei Generatio. Plin. H. N. l. 8. c. 51. immistis; inebriatur. De Generatione ita breviter Plinius, Suilli Aristor. H. A. l. 2. c. 1. et l. 5. c. 14. l. 6. c. 18. pecoris admissura, â Favonio ad aequinoctium vernum, aetatis octavo mense, quibusdam in locis etiam quarto, usque ad septimum annum, in aliis erat ad octavum annum. Partus bis in anno. Tempus utero quatuor mensium: numerus feacunditati ad vicenos, sed educare tam multos nequeunt. Diebus decem circa brumam, statim dentatos nasci, Nigidius tradit. Implentur uno coitu, qui et geminatur propter facilitatem abortiendi. Remedium, neprimasubactione, neque ante flaccidas aures coitus fiat. Mares non ultra trimatum generant. Feminae senecture fessae, cubantes coeunt. His ad de Luna decrescente Plutarch. de Iside et Osiride. Plin. l. c. coire, ut Plutarchus prodidit. Verrem unicum vel decem suibus implendis sufficere: subantis vero voce audita, nisi admittatur, cibum non capere: propter copiosum humorem multum ac diu coire: initum matutinum appetere, feminas, post meridiem blandiri: et si pinguet, omnibus anni temporibus, interdiu et noctu, inire posse. Columella R. R. l. 7. c. 9. Idem antequam sit an~iculus prolem vitiosam generat: at femina an~icula quidem parit, sed mense Februario iniri de bet: ubi decimum quintum annum nacta est efferatur, nisi forte bene Plin. H. N. l. 8. c. 51. nutriatur. Subans vero in tantum etiam efferatur, ut hominem laceret, candida inprimis veste indutum. Rabies ea mitigatur acero naturae asperso: nec, praegnans venerem arcet. Eandem tantum coitu spumam fundere diligentiores observarunt. Quantum ad Partum, apud nos sedecem parere audio, inquit Gesnerus, sed raro: saepe octonos vel denos. Paucissima, prima prtione edere, vigere secunda, nec senescentem copia fetus desici, quamquam lentius Aristor. H. A. l. 5. c. 14. coeat, Aristoteles auctor est. Aliis placet, tot parere debcre porcos, quot mammas liabet. Fecundior tamen putatur alba. Fetus qui in utero laesus minutusque fuerit, Metachaerum dicitur, quasi Posthumum voces. Pollux cordos et parvos porcos meta/xoira appellat. Hieme editi, fiunt exiles, et infelicissime nutriuntur. Helvetii Martio natos preferunt. In calidioribus regionibus melior est hiemalis quam aestivus. Cum scrofa peperit, primas mammas, primo qui editus fuit porco praebet. Eae sunt faucibus proximae, et plurimum lactis habent. Suam quoque quisque novit in fetu quo genitus est ordine, eaque alitur, nec alia. Detracto illa alumno suo, sterilescit illico Plin. H. N. l. c. acresilit. Uno vero ex omniturba relicto, sola munifex, quae genito erat attributa, descendit. Si gravidae glandem copiosius ederint, abortum Antipathia. faciunt. Antipathiam gerunt sues cum Elephantis, Lupis, Salamandris, Unguento amaracimo, mustela, hyoscyamo, scorpionibus, equis, et novellis segetibus. Elephas Phile in Carm. grunnitum eorum ferre non potest. Lupus s1uno/mous2 seu compascuos aggredi non audet ob vocem. Aelian. H. A. l. 9. c. 28. Plin. H. N. l. 10. c. 74. Aristor. H. A. l. 8. c. 29. Salamandras absque periculo devorant. Amaracinum unguentum ipsis venenum est. De Mustelae discordia apud Plinium legimus. Hyoscyamo enecantur. In Scythia a Scorpionibus unico ictu exanimantur. Equo, teter odor, turpis grunnitus, foedus halitus, infensa. Cum dentes nun quam amittat, debiles tamen et tota vita infirmi redduntur, post gustatas segetes novellas; natura pene indomitam obscaeni pecoris ingluviem sic plectente, quando aliter reprimi Aetas. Plin. H. N. l. 8. c. 51. non potest. De Aetate hoc habet Plinius, oculo amisso putari cibo exstingui, alioquin vita ad quindecem annos, quibusdam ad vicenos. Inter Morbos, quibus sues laborant, est praecipue xa/laca, seu grando, quae in viventibus latet, in dissectis apparet: nec ulla fere est, quae non grandinis tria ad minimum grana habeat. Subiectae inprimis huic, quibus crura, collum et armi carne humidiore constant. Cognoscuntur, quod inferiore linguae parte haereant, et si setam dorlo evellas, cruorem pili inversi radices exhibeant. Cum a magno fervore in frigidam incumbunt, praesertim si non statim pergere cogantur, membris omnibus convelluntor. Infestantur et a pediculis; et aestate, nisi frequenter excitentur, lethargo captae dormiunt. Corripiuntur et raucedine, angina, strumis, et alvi profluvio. Nisi affatim biberint, pulmonariae evadunt. Ad Ingenium pertinet, quod de brutalitate, spurcitie, immensa libidine, et voracitate Plin. H. N. l. 8. c. 51. dicitur. Maxime certe brutum est, animamque ei pro sale datam, haud illepide existimabatur. Volutari in luto est eorum requies, ut lavatio hominis. loca in quibus se volvunt, volutabra dicuntur. De Ardore in venerem, superius diximus. Gryllus tamen, a pud Plutarchum singularcm in eadem modestiam et continentiam probat. Non hic, in quit, ut in ter homines, feminae simulatione ludunt, aut libidini, fraudes, praestigias, denegationesque praetexere solent: neque mares, stimulo et luxuria agitati, mercede, labore, aut obsequiis coitum redimunt, sed doli expertem et rempestivam sectamur venerem, quae stato anni tempore, cupiditatem animalium, velut germen quoddam excitans, illico restinguit. De voracitate etiam superius aliquid attactum. Ne cadaveribus quidem sui generis abstinet. Inexstinguibilis haec vorandi aviditas, Rhodig. Lect. l. 25. c. 26. Laphygmus dicitur, ur Caelius Rhodiginus observavit. Huc vocum humanarum intellectus pertinet. Compertum agnitam Suarii, furto abactis, mersoque navigio, reclinatione unius lateris, remeaste. Vox ipsis est Grunnitus. De Usus in Cibo, verum Plin. l. c. fateamur necesse, quod Plinius dicit, neque alio ex animali numerosiorem materiam ganeae, quinquaginta prope sapores cum ceteris singulos. Nota apoud Livium de Chalcidensi hospite historia, qui varietatem exquisitam ciborum, et speciem frinae carnis, ex mansueto sue produxerat. Livius Dec. 4. l. 5. Heroico aevo in pretio fuisse apud Homerum invenies; vescebanturque macilenta servi, pinguior Dominorum usibus cedebat. Sollennitas quoque Saturnalium, non alio poene cibo, certe non lautiore, transigebatur, Lipsius in Saturnalib. Macrob. Saturn. l. 3. ut observavit Lipsius, eoque itum luxuriae, ut et integri, iique farti, unde Porcorum hottulanorum et Troianorum nomina, apponerentur. Taceo, ita artificiose apparasse, ut ab altera parte esset o)pta/leos kai\ kramba/leos, assatus et probe tostus; ex altera vero iurulentus, utpote ex aqua coctus; ita etiam iugulatus, ut a)/s1faktos videretur, Athen. Dipnos. l. 9. quod apud Athenaeum videre est. Porcelli tamen maxime in deliciis, quos delfa/kas2 et delfa/kia Graeci vocabant. Reperiuntur vero etiam, qui suilla in totum abstinent, Iudaei nempe, quibus lege prohibita est, Arabes, Solin. c. 46. quod apud Solinum legimus; Muhamedani, qui ex porci naribus murem natam fabulantur; Mauri, Tartari, et et olim, prodente Pausania, Pessinuntii. Ceterum sei de temperamento et quomodo se ad sanitatem humanam caro suis habeat quaerea, Delphacum qui et laktendo/pouloi dicuntur, humida est, et superfluitatem abundans, nec boni succi. Suilla Simeoni Sethi boni succi et facilis concoctionis, propter similitudinem quam cum humano corpore habet, magisque quam alia cibaria alit. Hoc postremum et Galen. de alim. facult. Galenus quidem concedit, athletarum exemplo fretus: sed addit, bubulas in tantum lentore antecedere, in quantum bubulaesuillas crassitie vincunt. Alibi tamen ex pedestribus probatissimum cibum suppeditare Hippocrat. de rat. victus in acut. ait; quod et apud Hippocratem invenies. Idem porcinas pravas esse ait. Suavissima suis mediae aetatis; iuniorum, si diu in ventriculo retineatur, Athen. l. 12. corrumpi solet. Athenaeus ex Sicilia tamquam praecipuas laudat. Apicius varie porcellos praeparabat. Unde farsilis, liquaminati, assi, Vitelliani, Flacciani, laureati, Frontoniani, Oenogerati, Celsiniani, tragani, et ceterorum nomina. Iecur omnibus praefertur, si quis animal arida ficu paverit, ut apud Aetium exstat. Habitae tamen et aliae partes in pretio apud veteres, collum nempe, glandium, vulva eiectitia inprimis post porcaria, lardum, perna, petaso, testiculi, sincipita, Omasum, et ceterae. Inter pernas laudabantur, Asiaticae, Lyciae, Cerretanae, Italicae, nunc Britannicae, Westphalicae, Moguntinae, Ruthenicae. Ex carne et aliis fiunt, Isicia, prosecta, lucanicae, falisci, fundali, farcimina, hotelli, apexabones, tomacula, offa, hira seu hila, afratum, tuceta, fartutilli et alia, quae alibi DEO volente explicabimus. Usus in Medicina. Galen. de Antidot. l. 2. Usum medicum quod spectat, accuratissime iste a Gesneto describitur, Carnium decoctum opitulatur contra Buprestim. Sanguine porci ca lido bene verrucae inunguntur: ubera vero suis sanguine circumlita, minus crescere, Plinius auctor est. Axungia porcelli masculi lactentis castrati, illa maxime quae in venre intra carnem circa peritonaeum, ad unguenta paranda a pharmacopaeis adhibetur, a Medices ad emolliendum, discutiendum Plin. H. N. l. 28. c. 9. etc. Fracta ossa lardum elixum atque circumligatum mira celeritate solidat. Panis illinitur cum calce. Cum genistatusa genua dolentia sanat. Cum vino salso contra hyosciamum bibitur, pecorbis quoque optime auxiliatur. Iecur, cum vino sumptum venenatorum morsibus medetur, assum alvum sistir. Vesica urinam ciet, si terram non attigerit, pubi impolita. Verrina usta in potu feliciter contra mictionem involuntariam exhibetur. Testiculi inveterati, et in suis lacte triti contra comitialem morbum dantur. Pernoe scrofinae os amplissimum combustum, gingivas siccat et adstringit. Talus combustus, donec e nigro albescat, et potus doloribus colisuccurrit. Lac tem poribus inunctum vigilias compescit. Succerda in farinam redacta, ruptis, ex aceto salutaris est. Plura vide in Gesnero. Differentia. De Differentiis, hoc duntaxat occurrit, alium esse silvestrem, de quo nunc agemus, alium Domesticum, de quo iam dicta accipi debent. Moderni scriptores Guineensium et fluviatilium memptionem faciunt, quibus adiungi potest Tapierete congener Marcgrav. Hist. Brasilien. l. 6. c. 7. sui animal. Guineensis, et e Guinea in Brasiliam translatus, figura ut nostrates et ruffi coloris: in hoc autem differt a nostratibus, quod caput habeat non ita elatum: aures autem longas, et acutas plane et prolongatis acuminibus, caudam longam usque ad talos propendentem, pilorum expertem. Totum corpus tegitur pilis brevibus ruffis splendentibus, non setis, quibus et in dorso caret, sed tantum versus caudam in dorso et circa collum paulo longiores habet pilos. Plane cicur. Porcus fluviatialis, Brasiliensibus Capy-bara, figuram pene porcorum habet, magnitudine exaequat porcum annuum vel binum nostratem. Longitudo corporis a capite ad anum circiter duorum pedum, craassities ventris sesquipedis. Caret cauda. Pedes quatuor porcini: anteriores quatuor ungulis, posteriores tribus praeditos. Estque in anterioribus ungula media longissima, duae breviores, quarta minima: in posterioribus media longior et duae minores: habet et callum ad suffraginem usque. Capitis longitudo decem digitorum, et crassities totidem fere: habetque crassum et improportionatum caput, et os longissimum ac crassum: oculos magnos, nigros, aures parvas, subrotundas. Inferior maxilla brevior superiori; continetque in utraque anterius duos dentes incurvatos, qui ad sesquidigitum prominent extra alveolos suos, et ad duos fere digitos sunt inserti; sed non eminent extra os, sed ut in leporibus intus continentur. Dentes reliqui mirandi sunt: constat totus ordo in qualibet maxilla octo ossibus, in quolibet nimirum latere quatuor; et quodlibet os tres dentes inseparabiles repraesentat: ut ita sint in qualibet maxilla dentes viginti et quatuor, et in totum quadraginta octo: sunt autem omnes in extremitatibus plani. Comedunt gramen et fructus varios. Caro comeditur, licet non bene sapiat, melior ossa, caput inprimis. Tapierete Brasiliensibus, Lusitanis Anta, animal quadrupes, magnitudine iuvenci semestris: figura corporis quodammodo ad porcum accedens, capite etiam tali, verum crassiori, oblongo, superius in acumen desinente, promuscide super os praeeminente, quam validissimo nervo contrahere et extendere potest: in promuscide autem sunt fissurae oblongae. Inferior oris pars brevior est superiore, maxillae ambae anterius fastigiatae, et in qualibet decem dentes incisorii superne et inferne; hinc per certum spatium, utraque maxilla caret dentibus, sequuntur dein molares, grandes omnes in quolibet latere quinque, ita ur habeat viginti molares et viginti incisores. Oculos habet parvos porcino: aures obrotundas maiusculas, quas versus anteriora surrigit: crura vix longiora porcinis, at crassiuscula: in anterioribus pedibus quatuor ungulas, in posterioribus tres; media inter eas maior est in omnibus pedibus; in prioribus pedibus, tribus quarta parvula exterius est adiuncta: sunt autem ungulae nigricantes non solidae sed cavae, et quae detrahi possunt. Caret cauda et eius loco processum habet nudum pilis, conicum, parvum, more Cutian. Mas membrum genitale longe exserere potest instar Cercopitheci. Incedit dorso incurvato ut Capybara. Cutem solidam habet instar Alcis; pilos breves. Color pilorum in iunioribus est umbrae lucidae, maculis variegatus albicantibus ut capreolus: in adultis

Aldrovand. Hist. Bisulc. c. 27. Nomen. APri nomen feris suibus duntaxat competit, cum sus tam de feris quam de domesticis dicatur. Sextus tamen, aptum agrestem nominat, quasi verres etiam, id est, sus cicur mas, eodem nomme nuncupari possit. Graeci vocant kapro\n; Poetae inprimis, quod vocabulum rei rusticae scriptores de verre intelligunt, et s1u/agron. xlou/nhs2 vero quibusdam est entomi/as2, id est, exsectus Plutarch. de causis natur. quaest. 12. eunuchusque aper; (atterunt arbori aut saxo testiculos) Homero mo/norxis2; aliis sus in agris libere pascens, quasi xloeu/nh ut Varinus habet, id est, in herbis faenove dormiens; quibusdam, magnitudine viscenda aper. Aristophanes monio\n cum chlune eundem facit; alii et verius epitheton feri scribunt, quod Descriptio. cum aliis minime aggregetur. Colore sunt fere nigro, velspadiceo nigricante. Plinius, pilum aereo similem agrestibus dixit. Albos tamen se Pausanias in Arcadicis. vidisse, scribit Pausanias. Oculos gerunt iracundis similes, et apertis palpebris patulos. Dentes habent magnos et recurvos, ad incidendum aptos, albos, hinc argio/deis2 Homero, acutos valde, hinc Sidonio sicoe, quod sicarum more res quaslibet violent. In his hoc est mirabile, quod vivente bestia possunt idem quod ferrum; mortuae vero detracti, vim incisionis amississe credantur, ut liber de natura rerum prodit. Audio exsertos aliquando ita excrescere, ut circulum fere absolvant toti in se reflexi. In India cubitales dentium flexus gemini ex rostro. Cum ad terram canibus et hastis debellatus procubuit, dentem inflammato anhelitu ita ignescere aiunt, inquit Gyllius, ut si quis de cervice setam detractam, ad eiusdem etiamnum spirantis dentem admoverit, candens in orbem contrahatur ac aduratur: ac si eo dente canes insectantes attigerit, statim ignita vesti ia pelli ipsorum Oppian. de venat. imprimat. Hinc dentes aprorum ai)/sqwnas2 cognominavir Oppianus. Os habent ad modum scuti, quod venabulis et machaerae opponunt. Fel nullum. Sanguinem qui fibris refertus non Locus. est. Nullisuntin Creta, si Plinio credimus: nulli in Africa, si huic et aliis: idem de India Cresias prodit. Theophr. H P. l. 4. c. 13. At apud Theophrastum legimus, in Aegypto (in Nilo) insulas magnas coagmentari, suesque permultos in eis nasci. In Macedonia mutos esse Aelian H. A. l. 17. c. 10. Plin. H. N. l. 11. c. 51. Aelianus prodidat. Hispani in quadam novi orbis parte invenerunt nostris minores, caudis brevissimis, adeo ut abscissas fuisse arbitrarentur; pedibus etiam dissimiles, posteriores quippe aiunt pedes in his apris uno digito non ungulato constare, carnibus multo quam nostrorum tum suavioribus Petrus Martyr. Decade Ocean. l. 2. tum salubrioribus. Scilicet, palmeta ibi prope littus multa erant, inter quae et palustres ulvas, magna aprorum multitudo libera vagabetur. Lycotas rusticus in Bucolicis Calphurnii, refert se vidisse Romae in spectaculis, niveos lepores, et non Cibus. sine cornibus apros. Cibus apri non alisu quam cicurati porci, glandes, poma, hordeum, herbae, radices, et alia. Lumbricos etiam rostro effossos Aelian. H. A. l. 17. c. 31. comedit. Ficus aridas supra modum appetere, ex Aeliano discimus. Minus tamen immoratur foetidis quam domesticus. Inveniuntur aliquando inter filicum folia, quae ipsi sibi collegerunt aut substraverunt. Tragus Hist, plant, T. 1. c. 20. Genus vero quoddam farris, quo Germani circa Alsatiam vescuntur, acutis armatum aristis, non attingunt, propter aristarum acutiem, ut Tragus Generatio. prodidit. De Generatione hoc habemus, in venerem dum inflammantur, cervis setis sic inhorrescere, ut cristae galearum esse videantur. Spumas fundunt abore, magno dentium stridore concrepant, et effervescentem spiritum anhelant. Admissi mares, bilem deponunt; reiecti, vel vi subigunt, vel opprimunt. Principio hiemis coeunt, vere pariunt, petentes maxime invia, praerupta, Aristot. H. A. l. 6. c. 28. angusta et opaca. Mas cum feminis conversari dies triginta solet. Numerus partus, et tempus ferendi idem atque in urbanis suibus. Semel anno gignunt, et apris maribus nonnisi anniculis generatio. Vox etiam similis, sed femina vocalior est, mas raro vocem emittit. Quantum ad reliqua, quae ad huius quadrupedis naturam spectant, solent in remotis et profundis praecipitum locorum recessibus versari. Auditu nos vincunt: gregatim incedunt, nec alios quom de sua progenie secum vesci patiuntur, lacrimam dulcem habent, spumant, dum exagitantur Plin. H. N. l. 6. c. 34. tenacem. Tam gravis iisdem sua urina est, ut nisi egesta, fugae non sufficiat, ac velut de vincti opprimantur. Exuri illa eos tradunt. Mitigati tarde concipiunt, nec nisi ab infantia educati. Ab aconito et syanchi radice occiduntur. Cum per imprudentiam hyoscyamum comederunt, statim attrahunt posteriora, ita demisse sese gerentes; hinc, contracti quamvis, ad aquas perveniunt, et Plin. H. N. l. 8. c. 27. collectis cancris vescuntur. Edera in morbis sibi medentur. Ad quadrimatum capiunt incrementa. Musica illecti capiuntur: ideo in leporario Varro r. R. l. 3. c. 14. quodam Varronis, in Thusculano, ad buccinam inflatam, certo tempore conveniebant ad pabulum. Sapiunt vestigia palude confundere. Feminae, si multae simul sunt, fugiunt, ubi vident venatorem, cum natis: sed ubi quis aliquem ex natis venatur, non amplius fugiunt, ne si una quidem sit, sed ruunt adversus capere molientem. Dentes acuunt ad luctam. Inter se concertantes, cum viderint lupos, quasi confoederati, se iuvant mutuo, et ad vocem clamantis quotquot audierint concurrunt. Ceterum, vivaria aprorum ceterorumque silvestrium, primus togati generis invenic Fulvius Hirpinus, qui in Tarquiniensi feras pascere instituit: nec diu imitatores defuere, Usus. L. Lucullus, et Q. Hortensius. In Cibis adhibitos et adhuc adhiberi, nemini ignotum. Primus romanorum Plin. H. N. l. 8. c. 51. P. Servilius Rullus, pater eius Rulli, qui consulatu Ciceronis legem agrariam promulgavit, solidum aprum epulis apposuit. Apri vero milliarii dicebantur mille librarum, quos solebant in cenis apponere Romani. De Condimentis consula Apicium. Caro ipsa, melior domesticae suis carne, cito descendit, multum nutrit, et sucum gignit crassum ac viscosum. Lamprid. in Heliogabalo. Heliogabalus exhibuit sumina aprugna per dies decem, tricena quottidie, cum suis bulbis. Quo die Lentulus flamen Martialis inauguratus est, in cena fuerunt, lumbi aprugni, sumina, et synciput aprugnum. Invenere et in Medicina locum. Cerebrum contra serpentes cum sanguine laudatur, verendorumque carbun culis Gesnerus p. 10. 47. de quadruped. succurrit. Lardum elixum atque circumligatum mira celeritate solidat fracta. Epinyctides adipe cum rosaceo inunguntur. Cinis maxillarum ulcera sanat quae serpunt. Dentis scobes pleuritida solvunt. Pulmo cum melle commixtus, pedibus a calceamentis laesis, supponitur. lecur lethargicos excitat; et auribus purulentis instillatum proficit: ex vino potum, citra salem, recensque alvum sistir. Calculi in eo inventi, et triti, calculos pellunt. Fel tepidum illitum strumas discutit, et coitum stimulat. Ungularum exustarum cinis, potioni inspersus, plurimum urinae difficultates iuvat. Ungues exusti et triti submeiulis in potione prosunt. Fimus aridus, in aqua aut vino potus, reiectiones sanguinis sistit, vetustum lateris dolorem mulcet, ad rupta et convulsa ex aceto bibitur, luxatis cum cerato rosaceo medetur. Recens et calidus praecipuum est contra fluxum narium remedium. Ex vino subactus, et emplastri more impositus, quicquid corpori inhaeserit, celeriter extrahit. Tusus cribratus que, et cum melle deteriore subactus,