ABsoluta Avium Carnivorarum historia ad Phytivoras pergendum est, inter quas pulveratrices tam silvestres, quam domesticae primo occurrunt. Inter illas primus Pavo, propter exquisitum pennarum Lucian. de domo. ver, et gemmantes Plin. H. N. l. 10. c. 20. colores, quos adverso maxime sole, quia sic fulgentius radiant, expandit; Iunonium incessum Varro l. 3. dererust. c. 6. ingenium, de quo in sequentibus singulare, et magnum apud veteres Oppiam. l. 2. Lucret. l. 2. de Natura rerum. aestimium occurrit. Athenis Aelian. de Animal. l. 5. c. 21. statuto pretio singulis noviluniis per annos XXX. spectabatur, multi Lacedaemone et ex Thessalia spectatum confluebant. Alexam. Ael. l. c. visis iis apud Indos, gravissimas in eum qui occideret poenas constituit. Tiberius Sueton. in Tiber. ob subtractum è viridario unum, capite multavit. In Lybia si quis tantummodo laedisset,

PAvones, ALBI Septentrioni peculiares esse credebantur: et in calidioribus regionib. eosdem nasci,

PHasianus, Galeno Gallus Silvestris, Statio Phasidis ales, Scythica volucris Iuvenali, Itis quibusdam dicitur. Magnitudo non omnibus eadem. In regionib. Ergimul et Cerguth quae Magno Chamo subsunt, maximos reperiri Paulus Venetus scribit, cum tantae prolixitatis cauda, ut decem et octo palmos excedant. Is quem Aldrovandus describit libras tres duodecim unciarum pendebat. Rostrum coloris erat cornei, pollicis transversi longitudine, in extremo recurvum, superius inferiore longius. Membrana carnosa, qua capiti coniungitur tuberosa, sub qua nares occultantur, instructum. Caput in vertice colore cinereo fere micabat; ad latera supra coccineam maculam, et prope rostrum viridi, et admodum vel in sole, vel in umbra varia. Ab utraque capitis parte è regione aurium pennae, quas Plinius cornicula vocat, elevabantur, sub his caruncula seu musculus qui cornicula illa movent, apparebant. Aures erant admodum latae profundae, et rotundae. Colli pennae infra prope pectus, et pectoris etiam prope collum tribus coloribus variabant, fusco nempe prope radices, dein aureo et viridi; sed viridis nisi complicatis simul pennis non conspicitur, si unicam a corpore ablatam examines, niger iam apparet, sed et aureus si pennas invertas splendorem amittit. Tergoris pennae erant totae ferrugineae ad ruffum vergentes, et velut in exigua flamenta desinebant. Cauda, quae organi pneumatici figuram obtinet, duos dodrantes, cum duob. palmis explebat. etc. Femina mare per omnia deformior est, Coturnicis fere colore.

GRigallus vel maior, vel minor est. Illam sub nomine Tetracis Nemesianus Poeta describit, dum ait

Aldrovandus duplicem tradit descriptionem. Prima est illius qui a Medico Cracoviensi missus fuit. Erat magnitudine anserina, rostro nigro adunco, gibboso. Capite plano, a rostro ad narium foramina usque cinereo, nigris maculis consperso. Reliquum, collum item pectus, venter, et coxae coloris erant ruffi, modo nigris, modo albis maculis aspersi. Cauda ruffa, sed magis quam reliquo corpore ad castaneum accedens, maculis nigris maximis conspergebatur. Digitis nudis, cinereis, quatuor er at instructa. Oculorum cilia coccineus color ambiebat. Tota avis si rostrum more rapacium et ungues aduncos habuisset, et parvo fuisset corpore, vel Lithofalcus, vel Accipiter Fringillarius videri potuisset. Altera ex Gesnero desumpta est, cuius Grigallus erat toto corpore Perdicis fere, praesertim rusticae instar colorato, et punctis maculisque nigricantibus distincto, ima colli pars prona intercedentibus lineis ex caeruleo virentibus rubebat, in ventre plurimum albedinis conspiciebatur. Propter mirificam colorum varietatem, Attagenem Alpinum vocare posses. Minor Aldrov. Ornithol. l. 13. c. 9. perdice est maior, sed eidem persimilis. Creditur a betulae colore Germanis Birckhun dictus. Supremum a betula corticem si detrahas qui albo subest, in nigroque ruffescit, praecipuum huius alitis colorem imitatur. Densa et opaca loca ut bombardarum minas fugiat petit, ideo saepe in betuleto latet, et inde in sata et faenilia callidissime excurrit.

Descriptio. ATTAGEN, Perdix b Asclepica quibusdam inter pulveratrices ab H. A. l. 9. c. 49. Aristotele ponitur; quod inter palustres ab Aristophane in avib. et vespis. et eius scholiaste; vel error est, vel ideo factum, quod interdum ex montibus ad loca vicina Bellon. l. 5. de Avib. c. 6. descendat ibidemque moretur; vel illa, nisi Turnerus fallit, intelligenda est, quae ad ripas fluminis moratur. Gallinagini ita similis est, ut nisi paulo maior esset, et pectoris color magis ad cinereum vergeret, altera ab altera difficulter distingui posset; rostrum habet longum, sed capta triticum non secus ac columbi comedit. Quantum ad veterum descriptionem, Alexander Myndius, perdice paulo maiorem, totum circa dorsum kata/fragon, id est versicoloribus maculis pictum, figulinae testae colore, sed magis ruffum, corpore gravi, alis brevibus facit. Quantum ad Recentiorum, Gesnerus Attagenem Corylorum Gallinam esse putat. Bellonius Bellon. l. citato. suum Anati campestri, quem coturnicibus bene maculatis comparat, similem essescribit. Iulius Alexandrinus Iul. Alex. l. 13. salubr. c. 5. genus quod dam longiore collo et cruribus, plumis non iisdem macularum notis distinctis, ex Hispania allatum se vidisse refert. Florentiae Aldr. l. c. observatus rostro nigro sed in extremo rubescente, oculi pupilla nigra, iride cinerea, maculis per ventrem albis, dorso ferrugineo, nigris maculis insignito, pedibus ferrugineis. Aldrovandus avem ex Siciliae montibus allatam pro Attagene ponit, quae magnitudine et toto habitu ad Phasianum accedit. Rostrum habet breve, nigrum, et in acuto recurvum. Colorem totius varium. Caput inprimis aspectus pulcherrimi, cristam in medio vertice erectam, subluteam, nigris et albis maculis variegatam. Pupillam oculorum nigram, iridem luteam, supercilia ex pellicula coccineo colore rubente. Sub rostro et gulae principio ceu barba ex tenuissimis plumis dependet. Collum est longiusculum, et ad corporis habitum assimilatum, tenue, et exile, cinereum, maculis albis et nigris conspersum. Pedum digiti anteriores longi, posterior brevis, singuli adunco hamo armati.

Locus. Loci si ratio habeatur, nulli sunt in Ambr. Leo Probl 343. Campania, quod ibi aconitum, quo purgantur, non proveniat. In Creta Plin. H. N. l. 8. non nisi in Cydoniatar. regione. In Cypro etiam domi aluntur. In Rhodo et Ionia laudatissimi habentur, sed et in Hispania Pyrenaeis, Arverniensibus Galliae et Alpibus reperiuntur.

Victus. Victitant granis Athen. l. 9. Dipnos. et frugibus. Loquuntur nomen suum qua possunt voce, et decantant. Vocales capti, obmutescunt, si Plinio Plin. H. N. l. 10. c. 48. et Aeliano credimus: in suas sedes dimissi kai\ to\ fqe/gmakai\ par)r(hs1i/an recipiunt. Ex Lydia Ael. H. A. l. 15. c. 27. in Aegyptum aliquando deportati, et in silvam dimissi, coturnicis primo

Descriptio. GAllina Corylorum Alberto Bonasa et Orix, Longolio falso Otis, Bellonio Gallina rustica M. Varronis, aliis Perdix monatana et Silvatica dicitur. Caput ipsi et rostrum ex descriptione Bellonii et Gesneri, est instar Perdicis, rubet in superciliis. Dorsi pennae superiores Ascolopacis similes: sub ventre è regione ventriculi albescunt, nigro maculatae, in utroque latere sub alis. Remiges alarum ad instar Aluconis maculantur. Cauda grisea, in extremitate alba, deinde nigra ad pollicis magnitudinem; macula, qua superiores pennae quae ceteras tegunt, carent, tincta, cetera colli Tetraonis colore. Tibiae plumis ad digitos usque teguntur, quae villos leporinos fere referunt. Digiti pedum corticosi, squa~mosi, glauci, multis lineis articulati. Aldrovandus fuscae maculae meminit, è qua eiusdem coloris tenues quaedam pennae ceu villi dependentes, ta~quam barbam efficiunt.

Locus. Reperiuntur in Hercynia silva; sed et circa radices Alpium, ubi Coryli et rubi abundant. Iis enim insident, rapacium volucrum insidias magis timentes quam hominum astum.

Victus. Vescuntur granis, sed inprimis iulis seu nucamentis, quae piper longum referunt.

Generatio. Pullos educatos extra locum educationis ipsorum abducunt: illi vero bini, mas et femina aliorsum secon ferunt.

Usus. Cibum suppeditant laudatissimum, et caro earum quatuor diversis coloribus secundum Gesnerum tingitur, Gesnerus. secundum Albertum foris est nigra, intus alba. Mulieres quaedam pennis certo tempore decerptis, adversus uteri, suffocationem, utuntur. Stumpfius Epilepticis salubres tradit. Hippiatri tres quatuorve earundem ventriculos una cum cibo in eis contento, equis asthmaticis devorandos, dari praecipiunt.

a H. N. l. 10 c. 22. OTum et Otidem ex veteribus Aristoteles, Athenaeus, Plinius et Oppianus confudere; Starnam et Stardam seu Tardam ex recentioribus Conciliatoribus rapacem Albertus facit, et Bistardam vocat. Tetraoni congenerem non esse, quod ex Plinio Bellonius opinatur, vel peculiaris pedum constitutio, trydactilos enim est, evincit.

Descriptio. Quantum ad Formam fidipes est Athenaeo, Dipnos. l. 9. tribus insistens digitis, magnitudine Gallinacei maioris, capite oblongo, oculis amplis, rostro acuto, lingua ossea, gracili collo. Bellonio l. 2. de Avib. c. 1. et Gesnero, crassior est et validior, gravis, tredecim cum dimidio libras interdum pendit. Caput habet inconcinnum, cinerei cum collo, et ad ventriculum usque procedentis coloris. Rostrum robustum valde, linguam serratam, utrinque acutam, et in extrema duram. Meatus auditorius adeo patulus, ut extremitas digiti immitti possit. Si introspicias duo apparent sub plumis anfractus, unus rostrum versus, alter recta ad cerebrum vergens. Pectus crassum ac rotundum, cum ventre et cruribus quatenus plumis vestiuntur ad media usque femora albicans. Dorsum castaneis ac subnigris maculis respersum. Alarum pennas maiores candidas, circa finem nigras. Pennarum radices rubras. Caudam pennis ruffis, cum teniis quibusdam et maculis nigris superiore interioreque parte albis ornatam. Tibias pollicem crassas, medium pedem longas, squamosas. Pedes admodum crassos, sub quibus talus magnus instar musculi conspicitur. Digitos pedis utriusque contra reliquarum avium morem ternos tantum. Interiores partes si spectes, Gesner. in Ornith. ventriculum habet magnum, in quo interdum calculi albi inveniuntur, in extrema gula ante stomachum partem capaciorem ex multis rotundis carunculis compactum. Intestinis diductis et extensis id quod a fundo ventriculi ad alvum recta procedit, dodrantum est septem cum dimidio: appendices vero duae ab alvo retrocedunt; quarum altera tenuior est tres dodrantes longa; altera amplior, duos cum dimidio, tres vero isti meatus iuxta alvum in unam capacitatem conveniunt.

Locus. Quantum ad Locum in Italia non visuntur, Aldrov. Ornithol. l. 13. c. 12. nisi forte turbine advectae. Hispaniae peculiares esse credit Plin. H. N. l. 10. c. 22. Plinius, sed falso. Nam et in Graecia circa Pausan. in Phoci. c. 11. Cephissum Boeotiae nascuntur, et in Britannia Hector Boetius in Hist. Scotica. magno sunt numero, et in Belgium sub autumnum gregatim advolant, ibi demque in agris procul ab urbibus dissitis morantur, nihil de Polonia dicam. Falsum itaque cum coturnicibus quod Plin. H. N. l. 10. c. 23. a Plinio traditur, quae ab eo tempore Italiam deserunt, avolare. Arboribus numquam insident, nec aquas nisi eas, quas post pluvias in camporum foveis relinquuntur, sitis sedandae causa, frequentant.

Victus. Vescitur frugibus sed et herbis, ut auricula muris; et Longol. Dial. de Avibus. rapis ventrem implet.

Generatio. Nidificat in terra, tricenis Arist. H. A. l. 6. c. 6. diebus incubatum absolvit, et parit cum matura seges est.

Volatus. Volatu est propter corporis pondus admodum brevi et tardo, et capitur manu, si quis Xenoph. l. 1 a)naba/s1es2. celerius instet.

Affectus. Amicitiam cum Equo Ael. l. 2. de Animal. c. 28. colit, huic appropinquare et fimum Plut. de Sollertia Animal. deicere gaudet, Oppiam. l. 3 ita capitur. Inimicitiam vero cum vulpe et cane exercet. A vulpe inversa in terram Ael. l. 6. de Animal. c. 24. abiecta, caudamque ut collum avis extendente, capitur. proi)as1in w/s2 pro\s2 o)/rnin o(mo/fulon. Humilitatis ob ponderosam Idem l. 5. c. 24. corporis molem sibi conscia, simul ac canes latrantes audiveris. ei)s1 tou\s2 qa/mnous2 kai\ ta\ e)/lh confugit.

Usum et in Cibis et in Medicina praebent. In Cibis caro Xenophonti apud Athen. in Dipnos. Athenaeum suavis, a Demetrio Usus. Constantinopolitano. l. de Accipitrum cura. Accipitrib. tamquam suavissima praescribitur. Iulio Alexandrino l. 13. de Sabba c. 5. quamvis nigra et durior, valenter tamen alit; si vel exquisitam in ventriculo concoctionem adepta fuerit, vel captae et iugulatae durities dometur.

In Medicina. Nam adeps Plinius in H. N. apud Phryges et Lycaones mammis puerperio vexatis applicabatur. Fimi usum Avicenna contra impetigines praedicat. Ova eodem teste capillos nigro colore tingunt. Piscatores repraesentatis ex ipsarum pennis muscis, piscibus insidiantur.

ANas Campestris propter consimilem digitorum numerum Otidi succedir. Bellonio Anas Campestris, Canne Petiere Gallorum: et Tetrax, et Galliae peculiaris esse creditur; a rusticis Gallis Oliva dicitur. Ex eiusdem descriptione, est Phasiani corpulentia, Capite, si crassitiem demas, Coturnicem; rostro quod nigrum pullum gallinaceum refert. Dorsum tribus aut quatuor coloribus, nempe flavo tendente ad rubrum, subcinereo, et rubro intermixto variegatur. Quatuor pennae alarum in superiori parte in extremitatibus suis nigrescunt. Pectus alba torquis iuxta ingluviem circumdat. Radices omnium plumarum rubrae sunt et sanguineae. Tres duntaxat in pedibus digiti. Omnia intus in avibus granivoris communia.

Victus. Vescitur granis absque discrimine omnibus, nec non formicis, scarabaeis et muscis. Quamvis color colli et capitis semper idem non sit, et in hoc maris a femina differentia consistat; dorsum tamen et alae numquam colorem immutant.

STELLA tribus quoque digitis incedit. Totum corpus, si ventrem et oaudam et alas maiores excipias ex albo, luteo, et nigro ita variegata est, ut qui color superet difficile sit iudicare. Rostrum est longiusculum, in extremitate parum recurvum, nigricans. Venter et coxae candicant. Cauda maculis nigris plurimis, quarum binae transversales insigni sunt magnitudine, consperguntur.

Descriptio. Bellon. l. 5. de Avib. c. 5. AVis, quam Bellonius Oedicnemum a tibiarum infra genu propter os quod valde crassum est, qua nota vel sola agnosci potest, singularem crassitiem, vocat; magnitudinem habet Elori, rostrum longiusculum, in extremo nigrum et flavum qua capiti iungitur. Alis intus albis, extra nigris Otidem, dorso Attagenem refert. Coloris enim est fumosi, maculis nigris per longitudinem ductis variegati. Digitos habet in pedibus ternos, tibias ut supra. Tarde parit; et ineptae ad volandum, sub finem menfis Octobris repertae sunt. Huic respondet illa quam sub CHARADRII Aristotelici nomine Gesnerus in Ornith. Gesnerus descripsit. Gallinae parvae aut columbae ei magnitudo. Rostrum longiusculum, anterius nigricans, posterius flavescens, extremis partibus inferiore et superiore leviter decussatis. Pennae in collo, capite, et pectore maculosae, posteriore colli parte ad fuscum tendente; in dorso et alis fuscae, maculis quibusdam ruffis insignitae. Crura oblonga, coloris sublutei. Digiti terni, brevib. interiore parte membranis iuncti. Ungues brevissimi et mutili. Degit in pratis palustribus: et aliquando in lacu Tugurinensi glacie adstricto manibus se capi permisit.

Victus. Victitat muribus quos de nocte venatur.

Vox. Vocem tanquam fistulae edit. Domi inclusa subinde ambulat, aliquando in orbem ad multum tempus, circa columellam aut aliud quidpiam; aliquando recto tramite; et si quid impedimento fuerit, transilit potius, quam a via recta deflectat. Oculos etiamsi digitos admoveas, non claudit.

Addit Aldrovandus aliam Oedicnemo congenerem. Crassitie corporis et pedum constitutione Otidem. refert. Rostrum habet superius et inferius aeque longum, rutilum, rictu amplissimo, naribus valde, ut in Ansere patulis. Caput, cervicem, dorsum, caudam, et alas, ex flavo et castaneo elegantissime diluta et maculata. Ventrem totum, et femora, intus can dida. Gulam et pectus albicantia, intercurrentibus maxime in pectore, maculis. Tibias si digitos pedum compares longissimos.

PErdix, Graecis pe/rdic et perdi/kh, Cretensibus ph=ric, Pergaeis s1is1i/laros. Hesychio kakka/ba dicitur. Quo nomine nostra aetate haec avis indicetur, non satis est compertum. Perdicem rufum, veterum minorem vulgarem Perdicem esse placet Turnero; sed rostrum Athem. l. 9. illius cinnabarinum non admittit. Quidam apud In Dialogo de Avib. Longolium Otidem cum Perdicibus confundit. Bellonius l. 5. de Avib. c. 13. ex eo quod Aristotelis Perdicem cum aliis avibus modo magnitudo par sit, coire scribit, Coturno Graecorum, qui cum Gallinis rem habuisse visus est, id nominis imponit. Aldrovandus cui Coturnus et Coturnix, magnitudinem quae pro diversitate terrarum variat, (sunt in Allobrogibus Scalig. Exser c. 236. l. 3. Perdices mediocri pulso non minores,) si excipias, eaedem; Coturnicem, Perdicem ruftam esse sentit, et Perdices minores ab Athenaeo Athen. Dipn. l. 9. appellatas, easdem cum Avib. novis Plinii esse, et Starnas tamquam externas vocari contendit; Rusticulam autem Plinii, quam Dalechampius et Suessanus Perdicem minorem esse credit, Gallinagini quam Ascolopa seu Scolopacem Aristoteles vocat, ex descriptionum collatione accenset.

Genera. COturnix Graecis antiquis o)/rtuc, modernis o)rtu/kh et o)/rtuki, Villa-no-vano. Quisquila, Gasio Quaquila dicitur. Unum duntaxat ipsarum observatum genus. Visa tamen et Alba, si Arist. l. de colorib. Aristoteli credimus; et in campis Cromerus l. 1. de Polonia. Russicis et Podolicis virentibus pedibus, quarum usus spasmum inducat, inveniuntur. Notae quas suis veteres tribuunt, et in nostris reperiuntur. Parvae Plin. H. N. l. 10. c. 23. sunt, pedes Athem. l. 9. fissos, et pinnas Arist. in Physiogn. duras habent. Theophrasto forte Perdices nanae dicuntur. Mas et Femina distinguuntur, quod Feminae totus color quodammodo testaceus superius ad cervicem, dorsum, caudam et alas ad mentum et pectus subluteus; ad ventrem fere albus. A rostro eius supra oculos et aures linea insignis longitudinis alba, circulares aliquot maculas habens excurrit. Cauda pro proportione maior est. In Mare rostrum magis nigricat. Supra illud capilli quidam exstant. Collum lineolis albis intercurrentibus ruffescit. Pedes minus lutescunt; digiti vero eorum ita constituti sunt, ut medius primo et tertio longe maior sit, posterior quem pro calce habet, longe exiguus. In internis partibus singulare quid obtinent. Ossa ipsis dura et solida. Aristot. 2. H. A. c. Ingluvies et gula prope ventriculum ampla et lata. Cor Athem. l. 9. tri/bolon, seu muricis modo in tres cuspides divisum. Iecur et fellis conceptaculum intestinis agglutinata. Fellis ad intestina labentis canalem vix aspectabilem. Testes iecori subditos.

Quantum ad Locum Averrhoes in Andalusia, teste l. de promiscua doctrina. Galeoto Martio reperirinegat, in mediterraneis Galliae tractibus sunt rarae. In Delo, Athem. l. 9. unde nomen Ortygiae sortita est; ad sinum Ioseph. Antiq. l. 13. c. 1. Arabicum, in superiore Aethyopia, Terra sancta, Madera, Capreis magna ipsarum copia, ad Taenarion, quae nunc Procop. l. 13. de bello Vandalico. Cerempolis tanta, ut hodie Porto de Qualeis nominetur. In agrum Neopolitanum tanto numero ex Africa propelluntur, ut glomeratim saepe in aedes maritimas incidant, et sine ulla difficultate capiantur. Migratorias esse aves, omnes, Albertum si excipias, concedunt. Adveniendi habent tempora aestate depulsa. Cum maria tranant, impetus differunt, et metu spatii longioris vires suas nutriunt tarditate. Ubi terram persentiscunt, coeunt catervatim, deinde globatae vehementius properant, quae festinatio (sunt verba Polyhist. c. 18. Solini H. N. l. 10 c. 23. et Plinii) plerumque exitium portat navigantibus. Accidit enim plerumque noctibus, ut vela incidant, et praeponderatis sinibus alveos invertant. Austro nun quam exeunt, nam metuunt vim flatus tumidioris. Plurimum se Aquilonibus credunt, ut corpora pinguiuscula atque co tarda facilius provehat, siccior et vehementior spiritus. Ortygometra dicitur quae gregem ductitat. Eandem terrae proximantem speculatus Accipiter rapit, ac propterea opera est universis, ut sollicitent ducem generis externi, per quem frustrentur prima discrimina. Quod de tempore dixit erratum est, nisi de terris tepidioribus aestate apud eos depulsa intelligantur: quod de continuo volatu cum malis et velis insedisse observarit l. 5. de Avib. c. 20. Bellonius, in Delum saepissime delatas alii; in Ponticis insulis requiescendi causa paucos dies morari Varro l. 3. de rerustic. c. 5. Varro; falsum, quod de navigantium exitio vix credibile, nec tantam simul abire multitudinem verisimile, cum nonnullo corporis pondere et vento apto destitutae, in locis apricis et tepidioribus remaneant. Austro numquam exire falsum. Cum et Bellon. l. 5. de Avib. c. 17. Bellonius a Septentrione in meridiem tendentes, cum è Rhodo Alexandriam Aegypti navigaret, observarit; et Aristoteles Austro tamquam humido et gravi moleste volare prodiderit. Sec nec de Ducibus inter auctores convenit. Aristoteles Arist. H. A. l. 8. c. 11. haec loca adeuntes, sine Ducibus pergere; abeuntes. Lingulacam, Otum, Ortygometram, et Cynchramum Duces habere; ab hac noctu etiam revocari, scribit. Plinius id Plin. H. N. l. c. ad ventum transfert, et de Ducibus ita. Glottidem seu Lingulacam initio blamblandita peregrinatione avide profectam, paenitentia in volatu cum labore scilicet subit. Reverti in comitatam piget, et sequi, nec unquam plus uno die pergit. In proximo hospitio deserit. Verum invenitur alia anno intercedente relicta: simili modo in singulos dies. Cynchramus perseverantior festinat etiam pervenire ad expetitas terras.

Victus. Victitant granis milii, tritici, et aliarum frugum. In Capreis insulis Acinis herbarum; apud Iunius in Novendalib. Holandos Bryoniae, secundum Portam malo Punico. semine cannabis, lolio, et tritico saginantur, sed et Hellebori semen Lucret. l. 4. de natura rerum. Arist l. l. de plantis. Galen. ad Pison. Aphrodis. in prooemio Problem. Ambr. l. 3. Hexam. c. 9. perinde ipsis cibus, ac sturno cicuta, quae hominib. venena esse creduntur; (ideo Plinius Plin. l. 10. H. N. c. 23. et 72. Solin. Polyhist. c. 18. veneni semen dixit) seu recuperandae sanitatis causa, cum Epilepsia tentantur, quod Aquae placet, seu peculiari quadam naturae suae praerogativa, concoctio enim non vi duntaxat caloris, sed tota ventriculi substantia perficitur; seu, quod, cum pertenues habeant ad corda penetrantes meatus, antea devoratam cicutam concoquant, quam inde letale gelu ad praecordia pervenerit, ut Divus Basilius censet. Aquam simul ac bibere, turbant, seu quod tali delectentur, seu quod singularem cum Camelis et Elephantis, quibus idem sollenne, amicitiam gerant.

Generatio. Salacitas ipsis quae Arist. H. A. l. 9. c. 8. Athen. l. 9. Perdicibus, saepius coitum repetunt, et humi nidulantur. Sunt qui quotannis quater prolem edere velint; bis in his quas petunt, bis in his ad quas revertuntur regionibus. Utut sit, quo loco pariunt non incubant, ne quis locum longioris temporis mora percipiat. Sedecim ova cornicis similia, si, Bartholomaeo Anglico credendum, excludunt; ex his pulli feminae, rursus ad decem mense Augusto pariunt. Unde non mirum tantam Coturnicum copiam, et mense Maio incubanti insidiantem, spem centum et amplius perdere.

Volatus. Volatus sunt modici, Austro praesertim flante, cuius humiditas corporis gravitatem auget, sed defectum cursu compensavit natura, hinc Comestori Currelii dicuntur.

Vox. Vocem mari Aristoteles ademit, exilem Albertus credit, feminae crassam. Mensis Aprilis initio canere incipiunt; num subito cum ad nos venerint, dubium. Vox nemini nota non est, et ideo apud Athenaeum Pratinae placuit, ut a/du/fwnon dixerit. Sapientes olim pro gnomone utebantur, quod verum

a Plin. l. 10 DE Ortygometra quam Plinius et Gaza Matricem, Villanovanus Ethigometram, Scaliger in Comment. ad l. 8. Arist. de H. A. c. 15. Coturnicomatrem, et verius vocat; vix, quid certi dicendum sit, habemus. De forma nihil fere ab Antiquis traditum est. Aristotelem l. 8. H. A. c. 12. si excipias, qui palustribus avibus facie similem esse reliquit. Sed nec ex Recentioribus quicquam certi colliges. loco citato. Scaliger non absimilem gallinagini, magnitudine parem, colore tamen dilutiore, facie tota coturnicis, esse, et ab aucupibus matrem Qualearum, ab aliis Rascle dici, scripsit. Bellonius duplicem l. 4. de Avib. c. 19. ponit. Unam quam Rasclequoque nun cupat. Alteram quam in genistis degere affirmat, magnitudine Ortygometrae nigrae, quam falso Rallum nominat, colore praecipue ruffo, in alarum costis subrubente, in femoribus castaneo, maculis albis interstincto; capite perdici cinereae simili. Aldrovandus, qui aquaticarum hanc fere speciem esse putat, ut crura habeant oblonga, digitum qui pro calce est perbrevem, corpus gracile, plumas plaerumque varias, ventrem albicantem, caudam brevem, rostrum longiusculum modice flexum, avem, quam a Cardinali Paleotto acceperat, quaeque rostrum coturnice maius, caput, collum, dorsum, et maiorem alarum partem testacei coloris, alas qua ventrem contingebant ruffescentes; crura pedesque pro corporis portione longos, colore inter croceum et viridem medio, obtinebat, pro Ortygometra posuit.

CYnchramus Hesychio Cynchramas, Arist. H. A. l. 8. c. 12. Aristoteli Cychramus, aliis Cenchramus quoque dicitur. Quaenam sit avis inter graviores non convenit, etsi fere certum est, nec linariam miliariam esse, ut Ruellio placet, et in sequentibus patebit, nec ex cenchritis avibus milio quidem pinguescentibus sed aquaticis, et ex Anserum genere: nec Cenchrin, a varietate punctorum milii instar dictum, ex Accipitrum familia. Gesnerus in Ornitholog. Helvetiis Brachvogel dictam, fere esse putat, quae cruribus est proceris, rostro oblongo, eodemque modice inflexo, quae autumno avolat, et tempore verno cum coturnicibus redit, et palustribus delectatur. Bellonio l. 4. de Avib. c. 20. est Gallorum le Pruier aut Preyer, quae alauda cristata Descriptio. est maior. Rostrum habet breve, crassum, tuberculo conspicuum, ad instar ossis durum, inferius cum superiore coniunctum, foveam in medio efformans, ventrem pallidum et nigris quibusdam maculis distinctum. Crura pedesque inter rubrum et castaneum media, posticum digitum longum. Versatur in pratis, hordeo et milio delectatur, nidos in agris avena et milio consitis exstruit, et sex pullos excludit.

Vox. Vox ipsi Tirtertirteriiz.

Volatus. Cum volat crura contra aliarum avium morem pendere sinit.

Aldrovandus Aldrov. Ornith. l. 13. c. 24. Hortulanum omnino esse credit, avem alaudae magnitudine, at paulo minorem, cui rostrum, crura tota, pedumque digiti rubescunt. Caput, collum et pectus in mare intercurrentibus punctis croceis, flavi, in femina partim flavi, partim viridis sunt coloris, alarum pennae inter costales in utroque sexu, flavo et nigro colore tinguntur, mas sub oculis ad latera maculam habet rotundam, intense luteam, quae in femina non est.

Locus. Reperitur in agro Bononiensi et Florentino, ex milii esu vehementer pinguescit, et magno numero depilata, et scatulis asservata, Romam, transmittitur, ibidemque caro pretio venditur, sunt vero et alia Hortulanorum genera, Flavus nempe colore propemodum paleari, alarum costis et remigum pennarum extremitatibus albis. Albus cycno ipso fere candidior, et Hortulano congener. Caput ipsi ex cinereo ad flavum vergit, collum cinereum nigris maculis punctatim distinguitur. Venter, crura, pedesque crocea sunt. Cauda tota fusca ad latera latescens.

Albicilla cuius cauda alba, cetera vulgaribus Hortulanis similia, color duntaxat in omnibus pallidior.

GAllus Gallinaceus, Gr. o)rnis2 a)lektru/wn, a)le/ktwr, brhto\s2, ki/kir)r(os, kokkobo/a|s2 o)/rnis2, ko/ruqwn, kottos, kroki/as2, koti/kas2 mhdiko\s2, o)lo/fwnos, o)rqobo/as2, o)rqa/lixos, pe/rpkos2 o)/rnis2, s1e/rkos, s1e/lkos, w)/idos o)/rnis2, Latinis cohortalis avis, lucis, cristati oris, etc. dicitur. Gallinam a)lektri/wnan, a)lekto/rida, ki/kkan, o)rqa/lida, Cortis avem, Mylagridam, appellavere. *ne/ssoi, ni/krakes2, i(/ppoi, neoti/des2 o)rqalaxoi\, pullorum sunt nomina.

Genera. Differentiae ipsarum sunt variae, quae a locis, voce, integumento, partu et incubatione sumuntur. Hadrianarum Gallinarum Aristoteles l. 6. H. A. c. 1. mentionem facit, quae pennae versicoloris, quottidie pariunt, sed pullos interimunt; quas Athen. Dipnos. l. 7. Athenienses alere studebant, quaeque vel. sunt eaedem cum nanis, et pumilionibus seu l. 10. c. 53 et 56. Plinii, quibus certa fecunditas rara, et incubatio ovis noxia, seu Columellae, Columella de re rustica l. quae etsi vetustae propter infecunditatem improbantur, pluribus tamen locis fecundae reperiuntur, et ova plurima edunt, vel cum Longolii Parturientib. seu

CAporum tot sunt genera quot Gallorum, et sola castratione ab his differunt. Capitis tamen iuba maior est quam Gallis, caudae pennae longiores sunt, et calcaria in maiorem mollem excrescunt. Vox etiam magis demissa et rauca. Scaliger unum insigni magnitudine, perpetuum convivam habuit, qui cum ater fuisset totus, anno quarto evasit candidus, quamquam erant alii quibus nulla pluma nigra Arist. H. A. l. 9. c. 50. Varro de R. R. l. 1. c. 2 Plin. H. N. l. 10. c. 21. Columella. R. R. l. 8. cap. 2. fuerat. Duobus olim castrabantur modis, lumbis nempe adustis candente ferro, aut calcaribus ad infima crura usque. Hodie vulnere tanto quantum digito superius lumbos subsepto, ubi testes adhaerent immittendo sufficit, inflicto, testiculi per posteriora evelluntnr. Mori interdum contingit, si erratum fuerit: et Gallum a castratione ita intumuisse Aldrovandus observavit, ut pellis digitis pulsata, tympani bellici instar sonum ederet. Brevi quidam pinguescere scribunt, si cerevisiam aquae loco apposueris.

Usus. Usus in cibo multus est. Optimum enim sunt nutrimentum et perfectum generant sanguinem, ut omnium avium laudes quantum ad obsonia pertinent, una caro Gallinacea, cuius patina stomachum iuvat, pectus lenit, vocem sonoram facit, corpus obesat, Platina comprehendat. Maxime circa sex, septem, vel octo mensium aetatem probantur. In Medicina ius caponum ad virium restaurationem commendatur. Quidam ossa crurum medicamentis ad alba mulierum menstrua, immiscent. Alii Fistulae indolenti pelliculam ventriculi interiorem, in sole torrefactam, et in pulverem redactam inspergunt. Graeci asserunt, fabae semina caporum sanguine macerata, ab adversantibus herbis immunia fore; et si pridie quam seruntur aquae simplici infusa fuerint, citius nascituras; sin nitrata difficilimam coctionem non habituras.

Varro l. 3. de re rust. AVes, quas Latini Columbas, seu quod in culminibus villarum degere soleant; seu quod bibentes rostrum aquae diutius immergant, ut Hermolao videtur. (kolumba=n Urinare est) seu quod lumbos frequenter colant, ut Alberto M. placet, dicunt, Graecis periste/rai, et periste/roi, pe/leiai aliquando trhrw=nes pelh=res2, et e)/uripoi apud Homerum, Hesychium, Phavorinum et alios dicuntur. Descriptionem non est, quod apponamus. Proprium omnib. utraque connivere palpebra. Aristoteles l. 2. de partib. Anim. c. 13. pedibus et unguibus cucullum repraesentare dixit. Internas si spectes partes Arist. H. A. l. 3. c. ult. Ingluviem parvam et fere rotundam ultra ventriculum, id est geminos sinus habent; unum in quo merguntur recentia, ut guttur: alterum, in quem ex eo dimittunt con coctione maturata. Ventriculus ipsis Arist. l. 3. de partib. c. 7. ferventior. Lien tam exiguus, ut visum fugiat. Defelle inter eruditos non constat. Sunt qui habere negant, de atra bile. Galeno ridiculi, sunt qui affirmant, seu in Uropygio vel dorso, quod verisimile non est: seu non eo loco, quo cae tera animantia, sed et inter eas aliis ventri aliis intestino iungitur. Cysti carere dum affirmat Galenus, nedecipiatur metuo.

Locus. Quantum ad Locum, ubique fere conspiciuntur. Ingens olim earum in Assyria circa Ascalonem quia sacrae, Euseb. praepar. Euang. l. 8. c. 5. et lege edi vetitae; in Athen. l. 14. Cypro, Papho, Cythera, Sicilia, Cnido, quia Veneri dicatae, copia. Tanta apud Poeonas et Illyrios, ut incolas militari contra eas ordine exire, Textor in cornu copiae. nescio cuius fide, prodiderit. Nil de portu, et navali, Thisbaeorum, Insula Columbaria Polyhist. c. 9. Solini, quae in Tyrrheno mari sita est; Lucaiis insulis, in quib. columbis quandoque onerantur naves, regno Pegu, Fessa, et aliis dicam. Amant vere propter innatum pavorem eminentia loca: naturaliter tamen specus et latebras quaerunt, quae de nidulatione in arboribus Horat. l. 1. oda. 2. dicuntur, Palumbis potius competunt. Sexum difficulter, nisi interiora scrutentur, discernas. Vox tamen exigua faemellam, gravior marem prodit.

Generatio. Coituri mutuo se exosculantur, et senior quidem primum congressum ab osculo exorditur, sequentem sine osculo celebrat, Arist. H. A. l. c. 2. at iunior quoties libet coire, osculatur, observatum tamen sine osculo marem Aldrov. Ornithol. l. 11. c. 1. admitti, si foemellae ereptus post triduum eidem restituatur. Si mares desunt, ruunt in mutuos amplexus feminae, ita singulis diebus ad octiduum et ultra hypenemium ponitur. Ovum quinto a coitu die perficitur: per oblivionem factum, quod Plin. H. N. l. 10. c. Plinius intra decem maturescere scripsit, et femina saepe ipsa qua peperit, postridie Athe. l. 9. aliquando, marem repetit, utforte ad partum alterius ovi alacrior accedat. Vexata, vel sponte paulo morosior, ovum per tristitiam retinet. Bina fere Plin. l. 10. c. 52. H. N. ponuntur, ita natura moderante, ut aliis crebrior sit fetus, aliis numerosior. Sed et quia volaces, Arist. de Anim. Gener. l. 3. c. 1. consumitur volatu materia, et in alas pennasque abit. Ex priori marem, feminam ex posteriore edi veteribus Arist. 6. H. A. c. 4. Plin. H. N. l. 10. c. 48. Aelian. l. 1. var. Histor. c. 1. creditum, visae tamen binas feminas aliquando, binos aliquando mares uno exclusisse partu. Bene autem Plinius crebriorem iisdem fetum innuit, et falso di/gonon appellavit Varinus. Singulis namque seu Arist. H. A. l. 6. c. 4. tricenis, seu quadragenis Varro l. 3 dere rust. c. 7. diebus concipiunt, pariunt, incubant, et pullos enutriunt. Continuatur toto anno fecunditas, silocum Idem l. 5. c. 13. apricum; unde Aegyptiae Plin l. 10. c. 53. duodecies pariunt; et cibum, quem facile acquisitum eximio corporis et ventriculi calore nullo negotio conficiunt; (haec fecunditatis causa Aristoteli) habuerint, si horum aliquid deest, a bruma Varro. l. 3. dere rustic. c. 7. ad aequinoctium hibernum otiantur. Sic duodecim ex eis imo tredecim Plin. l. 10 H. N. c. 58. et

Genera. GEnera columbarum tria Varro l. 3. dere rust. c. 7. posuit. Unum agreste, seu saxatile, quod in turribus et culminibus villae habetur, quod falso Perottus pelei/adas2 esse credidit, quidam male cum illo saxatili, quod in agro Bononiensi capitur, prorsus ferum, saxatilibus Varronis maius, coloris lividi, rostro rubicundo, conferunt, quodque l. 10. de Compsos. simpl. Medicament. Galeno no/mas2 et bo/s1kas2, dicitur. Alterum clementius, quod cibo domestico contentum, intra limina ianuae solet pasci. *katoiki/dion seu Domesticum Galeno. Tertium ex his stirpib. Miscellum fructus causa. Aristoteli sex sunt species, nempe, Columba, Oenas, Gazae vinago, Phabs, Phassa, Peleias, et Turtur. Aldrovando vero ex magnitudinis ordine, Phassa primum, Phabs secundum, Oenas tertium, Columba quartum, Livia seu Pelias sextum, Turtur postremum locum occupat. Palumbum Pyrallidem, Columbam, et Turturem, nihil inter se similitudinis habere falso a Callimacho Aeliam. l. 1. varia. hist. c. 15. dictum, in sequentibus exponetur. In Silvestres et Domesticas commodissime distinguuntur. Et Domesticae quidem, si Differentias attendas coloris, magnitudinis partium, et coitus, ratione variant. Fuere in insula Capitis viridis et Madera silvestres adeo mites, ut domesticarum more se capi manibus paterentur. In Therapne maximas nasci ait Perottus, Spoleti perexiguas. Tantum duodecim passuum milia efficiunt discrimen. Habentur in Norvegia totae albae, quas et alibi vulgatissimas conspicias. In Athen. Dipnos. l. 9. c. 16. Graecia eo primum tempore visae sunt, quo Persicus exercitus circa Athon montem interiit. In Eryce Aelian. l. 4. de Animal. c. 2. Siciliae ingens numerus unum rubrum tamquam Ducem sequitur. In Persia Scaliger. exerc. 231. c. 7. denique Columbi si qui sunt, oblongo et anserino illi sunt collo. Genera tam indigenarum quam Exoticarum plurima apud nos sunt, quae an veteribus cognita fuerint, iure dubitari potest, etiamsi Romanos Columbarum amore insaniisse Plin. l. 10 H. N. c. 17. Plinius prodiderit. Sunt Gutturosae vulgaribus domesticis duplo fere maiores, pedibus hirsutis, quae inter volandum, et dum murmurant, fauces in ingentem tumorem inducunt, Plinii Campanas dixeris. Aliae Cypriae, seu ut Gesnerus nominat, Rusticae, Anglicae, Monachicae, seu Ferrariensis, ex quib. quaedam Cucullatae, cristam gerunt, et pedes vel pennis ornatos vel nudos habent: quaedam crista carentes, rostro sunt admodum exiguo, et pedibus nudis. Aliae Turcicae et Persicae colore toto pullo seu betico, praeter oculos, qui miniacei, pedes qui pallide rubent, et rostrum, quod lutescit. Aliae Indicae rostro Anatis, nihil praeter pedes, et magnitudinem cum columbis commune gerentes, quarum illa quam Aldrovandus Vienna acceperat, rostro albicabat, circa nares rubescebat, postremo serpentum instar subcaeruleis et nigris maculis, quae per totum ferme verticem producebantur, variegatum erat. Sub oculis macula longa alba totum caput tamquam torquis ambiebat. Aliae, quae, quod in honorem foemellae, vel suae vel aliarum post longa murmura a terra sese elevent, et ultra illas volaudo alas quatiant, Belgis Overslagers dicuntur. Aliae Gyratrices, quae, dum in orbem supra foemellas maxime obvolitant, tam fortiter alas quatiunt, ut duorum asserum simul collisorum sonitum superent. Unde remiges earum pennae semper ferinae fractae conspiciuntur. Aliae Galeatae, quarum caput, cauda, remiges, semper alius coloris sunt, quam reliquum corpus. Taceo hic monstrosas, quarum una in Germania prope pagum Rikenhoven capta, praeter quatuor pedes, duplicem alvum habebat; altera duplici quoque alvo Bononiae nata est; tertia bicorpor quodammodo erat, ex uno nimirum corpore, alterum par pedum remittens, cum reliqui duo alteri corpori perfecte inessent.

Nomen. PAsseres, Graecis , Macedonibus , Eleis, Athen. dipnos. l. 3. , aliis et , ut apud Hesychium exstat, dicuntur. Eidem passerculus est.

Differentia. Aristoteles vix alios praeter domesticos novir: ideo omnia quae de illis scripsit, hisce conveniunt. Athenaeo ex Alexandro Myndio, aliisunt silvestres, quorum feminae corpore sunt debiliores, rostri colore magis testaceo, facie id est anteriore parte, nec nigra, nec valde alba; Hollandorum forte lignipetae: alii Domestici, qui l. 3. de Ament. Galeno, modernis Graecis. Alberto sunt quidam in vertice rubei, in cavis arboribus nidulantes. Visuntur et albi, et semper, si insecret. secret. Pseudo Aristoteli credimus, tempestatem nuntiant conspecti. Sunt in insula S. Thomae virides, Scalig. Exercit. 236 h. 2. canori. Meminit Avicenna l. 8. de Animal. c. 7. cuiusdam, qui quin decim diebus continuis in principio veris suavissime cantillet, post colorem immutet, mutescat, et sese abscondat. Est India Passer Nocturnus, inqui noctu volat, interdiu quiescit. Hirundinibus est alis et volatu similis, ex cinereo niger, nisi quod in mediis alis albam habeat fasciam. Noctuam odio ingente prosequitur. Forte Aristotelis H. A. l. 9. c. 1. Colaris, quem ab ulula capi affirmat, vel Actuarii Passer silvestris magnus, in summis fruticum surculis desidens, colore et magnitudine Alaudae, voce garrula, hieme latens, quique a Noctua capitur. Sunt ibidem et Turdo minores, velocissimi volatu, qui aquas sequuntur, et natant. Sunt et alii de quibus inferius dicetur.

Descriptio. Descriptionem non est, quod quis a nobis postulet. Pennae quoties acriora urgent frigora abeunt in albas. Non est ipsis gula, nec ingluvies, sed ventriculus longior. Arist. H. A. l. 2. c. ult. Adimum intestinum paucae appendices visuntur. Fel aliis ventri, aliis intestinis iungitur. Nullibi non inveniuntur. In Media Diodorus Sicul. l. 4. c. 3. tanta aliquando eorum copia, ut incolae, quia semina terris concredita absumebant, alio commigrare coacti fuerint. Delphis in Hollandia, saepe una die in uno cerevisiariorum granario aliquot centuriae capiuntur. Migratorios esse vel sese occultare, Hieronimus innuere videtur. Athenaeus mares hieme latere, feminas permanere, ex eo quod color in ipsis mutetur, collegit. Aldrovandus inter migratorias vel latentes poni credit; quod, mares vere, calore tam interno quam externo accrescente, quando iterum calor accrescit, coniuges suas ad sobolis propagationem adhortari incipiant.

Nutrimentum. Victitant granis iactis in terram seminibus milio, muscis, formicis, grillis, scarabaeis, vespis, apibus delectatur et hordeo, cuius corticem celeriter a grano separant. Sed nec grana sambuci reiciunt. Et hyosciami semina absque ullo detrimento, seu propter venarum exilitatem seu causam de Coturnice redditam, devorant.

Generatio. Generationem quod attinet, salacissimi esse comperiuntur. Vidit Exercit. 269. unum Scaliger in cavum quoddam plus decies ad foemellam quam iniret, ex adverso muro, pusillis interpositis momentis advolasse. Vidit Aldrov. Ornithol. l. 15. c. 10. Aldrovandus alterum, qui longe inori quam horae spatio, vigesies feminam inivit, pluries initurus, nisi ista locum mutasset. Nidulantur vel sub tegulis tectorum, vel in foraminibus parietum, et ut pulli mollius cubent in foeno et plumis. Occupant et hirundinum aliquando nidos. Unde apud Aegyptum ob limum, quem invehit Nilus, cum hirundinibus artem parietum è luto construendorum invenisse, creduntur. Pariunt caecos et imperfectos Arist. 4. de Gener. c. 4. pullos: bis terve quotannis, octo ad summum, quatuor ad minimum, ut plurimum septem.

Aetas. Aetas passerum diversimode desinitur. Mares negantur anno diutius vivere, argumento, quia nulla veris initio appareat nigritudo in rostro, quae ab aestate incipit. Feminis longiusculum spatium, ait, Plinius. Plin. H. N. l. 10. c. 38. Albertus id a tempore coitus computat. Scaliger in Arist. de plantis. nullum excedere bimatum, verisimile esse credit. Ex illis, inquit, parum captatur, minimum capitur; fecundissimi sunt, frequentia non magna. Aldrovandus eam ad quadriennium extendit, quod columbae etiam salacissimae, decimumsextum imo plures attingant. Cognoscitur aetas ex rostro, cinereum hoc, et circa fauces croceum iuvenibus, nigrum ac durum provectis. Vox eorum apud Graecos est , quod stridere vertitur. Apud Homerum , apud auctorem Philomelo pipere. Rhadivus cantillare dixit. Cum gradiuntur, saliunt.

Ingenium. Ingenium si attendas, ita sunt timidi Ael. H A. l. 7. c. 19. ut saepe a somno excitentur, ad domorum fastigia concurrunt, ut a suspectis casibus reddantur alieni, qui multis periculis probantur obnoxii. Visus Idem Var. Hist. l. 13. c. 31. qui ab Accipitre impetus in Xenocratis sinum confugit. Taprobanenses Acosta. l. 1. Hist. Ind. in alto mari emissos, terram petituri, sequuntur. Evadunt interdum ita domestici, ut ad puerorum manus vocati advolent. Ad Noctuam confugere, dum aucupis artes effugere conantur, quod Orus Apollo prodidit, falsum. Quid iis cum nocturnis avibus?

Inimicitia. Gerunt et Inimicitias cum Vulture,

TUrdus Viscivorus, Aristoteli , Athenaeo dicitur. Gesner. in Ornith. Maior est ceteris Turdis, et paulo infra columbam. Capite, alis, et ventre fuscus; plumis tamen iuxta caudam aliquid flavi admixtum apparet. Cutem intra rostrum pallidus et subruber colores mixti tingunt. Collum parte prona, venterque totus nigris punctis in albi cantibus plumis, et alicubi flavis variant. Pedes digitique, posteriore praesertim tibiarum nervo, flavescunt. l. 16. Ornith. c. 2. Aldrovandus semel unum adeo, in cauda maxime, et alarum remigibus albescentem observavit, ut pene albesceret; capite vero, tergore, et supernis alis omnino cinereus esset. Nullo non tempore apud nos visuntur. Cibus ipsis abietis viscum et resina; aestate inprimis; hieme fructiferarum arborum semina. Sed et baccis arborum, Iuniperi praesertim et Ligustri, inhiant. Dum singuli singulas visciferas arbores occupant, et prope eas morantes, alios persequuntur, facilius capi, prodidere nonnulli. Observatain iis a rusticis et praesagia. Diu nempe duraturae hiemis, si circa huius finem in cacumine arboris cantillent. Futurae aestatis, si in eius medio consideant.

Gesner. in Ornithol. TRICHAS, qui Pilaris perperam dicitur, et a stridore nomen sortitus est, totus fere magnitudine et figura est Merulae. Rostrum habet subflavum in extremo nigricans. Os et linguam flavo colore tincta. Collum pronum cinereum maculis nigris aspersum. Dorsum caropum, et per medias pennulas nigricans. Pars circa Uropygium cinereis plumis obtegitur. Caudam nigrae pennae constituunt. Collum supinum et pectus varia sunt. Pennae alarum partim nigricant, partim ruffo colore tinguntur, etc. Numquam aut raro in aestate in Anglia visitur, hieme tanta illorum multitudo, ut nullius avis maior. Vescitur baccis iuniperi, Aquifoliae, et sorbi minimae. Apud Helvetios postremo advenit, Acute Arist. H. A. l. 9. c. 20 sonat, et quamvis colorem mutet: vocem tamen non variat. Volat gregatim, et inter volandum obstreperus est.

TUrdus Illas, Tyllas Alexandro, Myndio dicitur. Fuscus est per totum dorsum. Pectus est varii coloris, medius venter albicat; utrinque rubet. Eodem colore pars sub alis tingitur. Interiora oris penitus flavescunt. Nidificant in Bohemia vel Hungaria. Gregatim plaerumque in dumetis degunt. Initio hiemis per quatuordecim fere dies ante Pilares in Helvetiam advolant, circa Pascha recedunt. Racemis victitant, vineisque multum damni inferunt. Ideo tempore vindemiarum capiuntur. Gesnerus in dissecti ventriculo mense Novembri baccas spinae albae quam Oxyacantham dicimus, reperit.

Quem Aldrovandus Turdum simpliciter dictum vocat, is Bellonio Turdus primus Aristotelis, et Turdus viscivorus minor dicitur. Crura in eo ex cescriptione Gesneri albicant. Pectus, ventrem, et latera puncta nigra insigniunt; illud subflavo et ruffo colore in unum commixtis insignitur. Idem sub alis color merus. Tota fere pars prona fuscescit. Alae susco ruffum miscuerunt, et maculas subflavas habent. Venter candidus est. Crura albicant. Proprium illis esse apparet, ut circum oculos maculentur. Sexum solo cantu discerni posse dicunt.

NB. Genus Turdorum exoticum Vide in Mantissa. N. 9.

PAsser Solitarius, quod cum nullo sui generis unquam, nisi tempore generationis versetur vulgo dictus, quem tertiam Aristotelis Merulam esse Gesnerus, Niphus, et Aldrovandus asserunt, Merulus Solitarius circa Tridentum, Merulus stercorosus, quod in latrinis habitare credatur Romanis, si Alberto credendum; Merula saxatilis Gesner. in Ornithol. Placentiae dicitur. Avis est Merula paulo minor, tota nigra, rostro lo~giusculo, parumper arcuato, capite pro corporis proportione parvo, superius plano, nigroque ad latera, nempe circum oculos, aures, et in collo inferiore caeruleo. Femina tota fusca est, et pectore maculis lutescentibus variegatur, mari plane dissimilis. In saxis et testis (non tectis, Arist. l. 9. c. 19. a kera/mion, namque textus habet) diversorium habere Aristoteles dixit. In parietibus aliis Passeribus co~iungi, et cum eis ad pastum volare Albertus. In dumosis rupibus circa Larium lacum nidulari, neque cum aliis avibus degere, Gesnerus affirmat. Canorus est, et Mediolani ac Genevae magno propter cantum pretio venditur. Quem Bellonius descripsit, et Charadrium esse primo aspectu putabat, Turdi Iliaci est crassitie, Lusciniae morib. praeditus. Rostrum habet rotundum, acutum, subalbum, in extremo nigrum. Pennas sub pectore et duabus costis colore dactylorum, Forma. maculis interstincto. Dorsum cinereum, fulvo maculatum. Pedes Turdo similes, Caudam ut in Luscinia ruffam, quam moxut è nido eximitur, immutat. Mas quia pulchrior, coloris elegantia a femina distinguitur.

Generatio. In rupibus solitariis nidificat, et raro in plano aut per valles cernitur. Certo anni tempore sub tegulis seu imbribus degit. Canit noctu aeque ac interdiu ad lumen candelae maxime: Franciscus Gallorum Rex tanti eius cantum fecit, ut nullam praeter hanc audire dignaretur.

PASSERI SOLITARIO congener est illa avis, quam quidam Petrocos scyphum, Germani Steinrotele et Blauvogel vocant, Bellonius l. 1. Observ. c. 11. et l. 6. de Avib. c. 6. Cyaneum Aristotelis, sed falso (Ex Picorum enim genere est, rostro etiam ad saxa durissimo; et quis Merulam totam caeruleam vidit) dixit. Magnitudine Seiler. ad Gesnerum. est Sturni, pectore, cervice, et lumbis Cyanea: dorso et alis nonnihil nigricans. Rostrum ei sesquidigiti longitudine subternares fuscum, imo aculeatum, superiore parte adunca, inferiorem ut plurimum contegente.

Locus. Degit in altissimis, praeruptis, et nivosis scopulis, in Creta, Citharea, Corcyra, Zacyntho, Eubaea, et circa fluvium Athesin.

Generatio. Nidificat in deviis solitudinibus, pullosque, quos ternos aut quaternos excludit, ut a rupicapris etiam tuti sint, in cavernas deorsum condit.

Vox. Vox ipsi articulata, amoena et varia. Media et intempesta nocte expergefacta, ad astantis provocationem claro spiritu canit. Ante tempus autumni cum colore etiam vocem mutat, ac alis expansis novos, secum continuo murmurans, excogitat cantus, nec veteris obliviscitur.

Color sub hiemem niger è caeruleo evadit. Circa veris initium, in pristinum commutatur. Adulta vel è nido semel egressa et volatui adsueta, nullis astutiis capitur. Moris denique ei, oculos hominum aliorum alitum more adpetere. Tamque diligenter res observare, ut plaeraque, vocis aliquo articulo indicet.

MErula Germanorum MONTANA, avis est paulo infra Turdum maiorem. Caput, dorsum et alae, ruffo quodam modice admisto nigricant. Pectus est, explumis partim subfulvis, partim nigricantibus obscure maculosum. Os interius et lingua lutei seu melini coloris. Ventris color ex nigro et cinereo mistis; crura ex glauco nigricante, et ruffo, constant. Cauda est atra.

TORQUATA, quae et Montana, Saxatilis, et Equina, quod in silvis vermiculos in fimo equino quaerat, avis est barbatula, magnitudine fere et colore Turdi. Parte prona inter collum habet albas duorum digitorum latitudine plumas, reliqua maculosas, nigris in medio pennis, ambitu albis, superiore fuscas, alarum pennis, margine extrinseco albicantibus. Femina, quam Aldrovandus descripsit, erat corpore toto subnigro; rostro circa nares, et in apicenigro, ad latera flanascente, pennis remigib. alarum nec non ventris, extimis oris, nonnihil albicantibus, cetera candicantibus. In ultimo gutture seu pectoris principio macula albissima pollicem lata ad humeros pertingente, vel torque candido, ornabatur.

Aldr. Ornith. l. 16. 6. 15. MErula ROSEA, ab aucupibus, Italis Sturnus marinus vocatur. Est merula paulo minor; tergore, pectore, et alis supernis roseis seu carneis, capite cirrhato, rostro qua capite iungitur nigro, cetera carneo, alis et cauda nigris, remigibus fere sub castaneis. In femina, color est dilutior, caput si excipias. Reliqua enim pars colli, alae et cauda minus quam in mare nigrescunt. Plurimum adipis corpori adiciunt, et in cibo maxime commendantur.

Bellon. l. 6. de Avibus c. 27. EXOTICA est duplex, Brasilica, et Indica Apos. BRASILICA ut a Bellonio describitur, differt magnitudine a Merula. Rostrumilli breve. Color totius corporis, si caudam et alas, quae atrae sunt, adeo intense rubet, ut nullus intensior rubor possit excogitari. Ornith. l. 16. c. 16. Cauda oblo~ga est, crura nigra. Illius, quam Aldrovandus exhibet, pennae superius omnes ad scapulas rubent, dein nigrae succedunt, has rubrae rursus excipiunt. Rostrum est insigniter recurvum, intus luteum. Pedes, qui pro tibiarum proportione maiusculi ex cinereo leviter fuscescunt. APOS monstrosa forte est. Rostrum habet Merulae in extremitate nigrum et recurvum, infra qua capiti iungitur candicans. Caput, venter, dorsum, colore coccineo intenso et vegeto, alae et cauda nigro, unde Porphyromelanos dici posset, tinguntur.

CONGENER Merulae est duplex. Una rostro, prope quod linea rubra conspicitur, nigro; capite, dorso, et cauda, ad subcastaneum vergentibus, extremis oris albicantibus. Prone pectore, ventreque toto et cauda, lineis quibusdam cinereis per transversum ductis albicat. Altera Merulis erat minor, Passeribus maior, capite cinereo, oculis nigris aureo circulo circumductis, rostro pro corporis proportione robusto, luteo, crassiusculo, in extremitate nigro et acuto. Dorso ad caudam castaneo obscuro, pennis alarum quae dorso iunguntur albis. Qua ventri nigris. Remigibns in extremis oris cinereis. Similis Collurioni cinereo videbatur.