STATUS [2] Belgii Uniti, vide Provinciae confoederati Belgii.

STATUUM [1] Regio Insula maris Eoi recens a Batavis detecta; quae extenditur inter Terram Esonis ad Ortum, a qua separatur freto Uriae, et Yuptam regionem ad Occasum a qua separatur freto Piechi. Sed nulla hic colonia Europae, cum Borealior sit Iaponia.

STATUUM [2] Regio Insula Americae meridialis inter fretum Maereum et Brouverii, a Batavis detecta A. C. 1616. alias continens credita. Pars est Magellanicae regionis.

STATYELLI vide STATELLATES.

STAVANGRIA vide STAFANGRIA.

STAVANI Sarmatiae Europaeae gens. Ptol.

STAVENI Ariae populi.Ptol.

STAVERA urbs parva Hanzeatica Frisiae Occidentalis cum portu, in ora mari Austrini, sub Batavis. 4. milliar. Germ. ab Enchusia in Boream 6. a Vollenhovia in Circium.

STAUFACHERUS vide STOUFACHERUS.

STAUPUS apud Anastasium Bibliothec. in Nicolao I. Calices argenreos duos et staupos argenteos duos; Carolo du Fresne est scyphus, crater, poculum certae mensurae, ex Germ. Stauff. Dominico Macro vas est, ad arcus ornamentum suspendi solitum. Ibidem enim legitur, Staupos --- in arca, quem ex argento fecerat, suspendit. alii stropum legunt, Graece stro/fion, de qua voce infra dicemus. Unde Car. Macer mavult hac voce intelligi coronam, ornatus causa in Templo suspendi solitam. Vide utrumque in Hierolex.

STAURACINA Pallia apud eundem Anastasium in Adriano, Cortinas de pallis stauracinis seu quadruplis: Macris Fratribus pallia sunt, quibus multae cruces intextae, alias Polystauria, item Gammadia dicta, ex Torrigo de Cryptis Vatic. p. 184. Bulengerus exponit auro et serico pampinata, corymbiata, filicata, eo quod citerioribus Graecis, teste Moschopulo l. peri\ sxedw=n, stoura/kia, e(/likes2 i. e. corymbi et pampini dicerentur. At Car. du Fresiie in Glossar. sic dicta contendit, a storace, unde dictus color storacis, vel stauracis, storacinus vel stauracinus, quo tincta fuerint: Vide infra in voce Storax.

STAURATIUS fil. Nicephori I. Imperatoris a patre in collegam ascitus, A. C. 803. vulneratus in praelio, quo Pater a Bulgaris victus est, A. C. 811. Hinc Constantinopolim perlatus, audito affinem Michaelem Rangabum Imperium arripuisse, cum Theophania uxore, monasterium est ingressus. Cedren. et Zonar. in Annal. Theophan. in Chron. etc.

STAURI gentes circa Hyrcanum mare, Plin. l. 6. c. 16.

STAURIA in vetere Saxo prope Neomagum, Hucusque ius Stauriae, urbs Stavera est, Frisiae olim Regni caput, cuius hodieque supersunt reliquiae. Huius Regni partem magnam cum Bataviae parte Dieterico Viro nobili ac strenuo cum dedisset Carolus Simplex Francorum Rex, Frisiae vel Westfrisiae Comes ille appellari coepit, ut et Successores eius usque ad Dietericum V. et sub imperio habuit praeter Frisiam stricte dictam, Hollandiam, Zelandiam, Traiectum aliasque ditiones, usque ad Neomagum urbem, quae Frisici Regni priscus limes fuit, Georg. Hornius Orb. Imper. cum Notis Felleri p. 227. Aliter vox sumitur in LL. Opstalbomicis c. 20. ubi Fratres de Stauria, sunt Fratres Crucis, de quibus supra aliquid.

STAUROLATRAE vocati sunt Haeretici quidam in Armenia, alias Chazinzarii dicti, quod idem sonat: Chazus namque illorum lingua idem, quod Graecis stauro\s2, Latinis Crux, unde sic dicti sunt, quod crucem tantum adorare et colere dicerentur, uti habet Langius, interpres Nicephori Callisti l. 18. c. 54.

STAUROPATAE Graece *stauropa/tai, in VIII. Synodo dicti sunt Episcopi, qui, contra iuramentum super crucem praestitum, cum Photii perfidia communicarunt. Dominic. Macer in Hierolex. Ex Graeco stauro\s2, crux et a)pata/w, decipio.

STAUROPEGIUM Graece stauroph/gion, crucis fixio, dicitur caerimonia erigendi crucem in loco ab Episcopo consecrato, ut in Ceremoniali Episcop. habetur. Iul. Antec. eius meminit Const. 61. Nullus audeat aedificare Ecclesiam, vel Oratorium, antequam civitatis Episcopus veniat et ibi vota (extensis ad caelum manibus) faciens, sanctissimam crucem infixerit. Inde dioecesis Episcopi, cum crucem figere Episcopo non liceat, nisi intra iurisdictionis suae limites. Quapropter Patriarcham Constantinopolitanum, quoties Monasterium aliquod sive aliam possessionem Ecclesiasticam ab Ordinario loci exempturus erat, Stauropegio usum fuisse, ex privilegio a Michaele Palaeologo indulto, refert Georg. Pachymeres, ex eiusdem Imperatoris Novella, in Histor. sua l. 6. c. 11. apud Dominic. Macrum in Hierolex. Ritum omnem hac in re observari solitum, fuse describit Euchologium p. 235. et 236.

STAUROPHORI apud Petrum Diaconum Chron. Casin. l. 4. c. 39. Postero die Pontifex misit in occursum eius --- Baiulos, Cereostatarios, Staurophoros, Aquiliferos, Leoniferos etc. Graece *staurofo/roi sunt, qui Crucem in processionibus Ecclesiasticis ferre consuevere. In Constantinopolit. Vero Ecclesia sic dicti, qui, alias *)/arxontes2 th=s2 *)ekklhsi/as2 et *)ecwkata/khloi, quinque numero fuere, inter Patriarchae Consiliarios principem locum tententes. Vide. Histor. Concil. Florentini Sect. 2. c. 22. 25. 27. et Cl. Suicerum Thes. Eccl. vocibus praefatis, qui etiam de Crucis signo se signandi more veterum Christianorum, de voce *stauro\s2 et *stauroqeotoki/w|, hymni genere, ac *stauroproskunh/sei, seu adoratione Crucis, quomodo Dominicam III. Quadrages. quae Latinis Oculi, Graeci insigniunt, varia habet.

STAUROPHYLAX Graece *staurofu/lac, i. e. Crucis custos, dignitas fuit in Ecclesia Constantinopolitana, cui inventae ab Helena Crucis custodia ac cura commissa erat. Eius mentio in MS. quodam Sermone Bibliothecae Barberinae, cuius titil. Chrysippi Presbyteri Hierosolymorum et Staurophylacis sanctae Resurrectionis. Hoc enim elogio etiam Patriarcha Hierosolymitanus erat insignis. Macer Hierolex.

STAUROPOLIS urbs Cariae mediterranea Archiepiscopalis et amplissima metropolis, sub qua 27. Urbes Episcopales S. Croce nostris. Ferrar.